Józef Dziuba (pułkownik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Dziuba
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 21 stycznia 1919
Kolbuszowa
Data śmierci 30 marca 2008
Przebieg służby
Lata służby 1939–1955
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 17 Pułk Piechoty,
16 Kołobrzeski Pułk Piechoty,
6 Pułk Moździerzy,
65 Pułk Piechoty,
15 Pułk Piechoty,
27 Dywizja Piechoty
Główne wojny i bitwy II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi

Józef Dziuba (ur. 21 stycznia 1919 w Kolbuszowej, zm. 30 marca 2008) – pułkownik Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grobowiec rodziny Dziuba w Sanoku

W wieku 20 lat jako podchorąży Wojska Polskiego brał udział w kampanii wrześniowej w szeregach 17 pułku piechoty w składzie 24 Dywizji Piechoty w ramach Armii „Karpaty”[1]. Był żołnierzem Batalionów Chłopskich[1] W 1944 został powołany do 16 Kołobrzeskiego pułku piechoty ludowego Wojska Polskiego i przydzielony do szkoły oficerskiej w Lublinie, której został absolwentem, po czym mianowano go dowódcą plutonu moździerzy w 6 pułku moździerzy. Brał udział w walkach z Ukraińską Powstańczą Armią[1]. Ukończył kurs oficerów sztabów w Rembertowie, po czym dalszą służbę pełnił w 65 pułku piechoty w składzie 18 Dywizji Piechoty, później w 15 pułku piechoty w składzie 5 Dywizji Piechoty oraz w sztabie 27 Dywizji Piechoty. W 1955 został przeniesiony do rezerwy.

Został zatrudniony w Rejonowej Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Sanoku. W 1980 odszedł na emeryturę. Był działaczem ZBoWiD[2] od 1957, a od lutego 1982 członkiem Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych i Oficerów Rezerwy Wojska Polskiego (ZBŻZiORWP) w Kole nr 4 im. Mariana Zaremby w Sanoku. W kwietniu 1988 jako działacz Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego został członkiem Miejskiej Komisji Wyborczej w Sanoku[3].

Otrzymał wiele odznaczeń bojowych, pamiątkowych, resortowych i od stowarzyszeń.

Został awansowany na podpułkownika[1]. W publikacji z 2014 Władysław Stachowicz wskazał na „ekspresowe tempo awansowania podpułkownika Józefa Dziuby” w 1995[2]. W 2001 otrzymał nominację na stopień pułkownika w stanie spoczynku[4].

Jego żoną była Eugenia, z domu Hydzik (1924–2011). W 2000 para obchodził jubileusz 50 rocznicy zawarcia małżeństwa[5]. Oboje zostali pochowani w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Centralnym w Sanoku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Dzień zwycięstwa – dzień kombatanta. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 3, Nr 15 (486) z 20–31 maja 1989. 
  2. a b Władysław Stachowicz. Samorząd terytorialny miasta Sanoka w latach 1990–2002 w relacjach lokalnej prasy. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 11: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1990–2010, s. 170, 2014. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  3. Wiesław Koszela. Miejskie Kolegium Wyborcze i Miejska Komisja Wyborcza w Sanoku. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, Nr 13 (448) z 1-10 maja 1988. Sanocka Fabryka Autobusów. 
  4. Bartosz Błażewicz. Wojskowe honory. Awanse w stanie spoczynku. „Tygodnik Sanocki”. Nr 21 (498), s. 2, 25 maja 2001. 
  5. Jolanta Ziobro. Długo i szczęśliwie. „Tygodnik Sanocki”. Nr 21 (446), s. 3, 26 maja 2000. 
  6. Arnold Andrunik: Rozwój i działalność Związku Bojowników o Wolność i Demokrację na Ziemi Sanockiej w latach 1949-1984. Sanok: 1986, s. 127.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]