Józef Ferencowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Bohdan Ferencowicz
„Krzesz”
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 9 października 1890
Stary Olkusz
Data i miejsce śmierci 27 września 1939
Szack
Przebieg służby
Lata służby 1914-1939
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Pierwsza Kompania Kadrowa
1 Pułk Piechoty
7 Pułk Piechoty Legionów
Korpus Ochrony Pogranicza
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi
Odznaka 1 Kompanii Kadrowej

Józef Bohdan Ferencowicz, ps. „Krzesz” (ur. 9 października 1890 w Starym Olkuszu, zm. 27 września 1939 w Szacku) − podpułkownik Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Józef Bohdan Ferencowicz urodził się 9 października 1890 roku w Starym Olkuszu. W 1905 roku wziął udział w strajku szkolnym, po którym zmuszony był przenieść się do I Gimnazjum Polskiego w Częstochowie. Działał w Organizacji Młodzieży Narodowej oraz Narodowym Związku Robotniczym. W 1909 roku zdał egzamin maturalny i wyjechał na studia do École supérieure de Textiles w Verviers w Belgii, ale nie zdołał ich ukończyć z powodu wybuchu I wojny światowej[1].

W okresie studenckim kontynuował rozpoczętą w Polsce działalność niepodległościową, został m.in. współtwórcą lokalnych struktur „Sokoła”, współorganizatorem Polskich Drużyn Strzeleckich i zastępcą ich komendanta w Verviers oraz wiceprezesem Polskiego Zachodnioeuropejskiego Związku Sokolego. W ostatnich miesiącach pokoju uczestniczył w kursie instruktorskim Polskich Drużyn Strzeleckich w Nowym Sączu, skąd z innymi słuchaczami został skierowany na Oleandry. Po sformowaniu I kompanii kadrowej służył jej w trzecim plutonie jako sekcyjny[1].

15 listopada 1914 roku został mianowany instruktorem szkoły podoficerskiej 1 pułku piechoty w Częstochowie, jednak po trwającym od grudnia 1914 do marca 1915 roku pobycie w szpitalu został skierowany do oddziału wywiadowczego I Brygady jako zastępca komendanta posterunku wywiadowczego w Częstochowie, a z czasem został komendantem tego posterunku. Z powodu działalności werbunkowej i kolportażu wydawnictw legionowych karany karami finansowymi przez władze niemieckie. Po likwidacji posterunku przez niemiecką administrację został przez Józefa Piłsudskiego przeniesiony 1 lipca 1915 roku do pracy w Polskiej Organizacji Wojskowej i ponownie wysłany do Częstochowy jako komendant okręgu Va. 14 marca 1917 roku promowany został oficerem POW[1].

Ze względu na grożące mu aresztowanie przez władze niemieckie został w 1918 roku przeniesiony na stanowisko komendanta okręgu w powiatach olkuskim i miechowskim oraz części Zagłębia, które były okupowane przez Austriaków. 1 listopada 1918 roku kierował akcją rozbrajania Austriaków w swoim okręgu, a następnie zarządził mobilizację członków POW[1].

18 lutego 1928 roku awansował do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 45. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. W tym roku pełnił służbę w 7 pułku piechoty Legionów w Chełmie na stanowisku oficera sztabowego pułku[3]. 26 marca 1931 roku został przeniesiony z Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie do Dowództwa Korpusu Ochrony Pogranicza w Warszawie na stanowisko inspektora przysposobienia wojskowego i wychowania fizycznego[4][5].

19 marca 1938 roku awansowany do stopnia podpułkownika. W czasie kampanii wrześniowej był oficerem w sztabie zgrupowania Korpusu Ochrony Pogranicza gen. Wilhelma Orlika-Rückemanna. Aresztowany i rozstrzelany przez Rosjan 27 września 1939 roku w Szacku[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Ryszard Stefaniak. Częstochowianie w I Kompanii Kadrowej – cz.2-3. „Głos POLSKICH DRUŻYN STRZELECKICH OKRĘGU STAROPOLSKIEGO W CZĘSTOCHOWIE”. 4/2010. 
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 21 lutego 1928 roku, s. 45.
  3. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 23, 182.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 120.
  5. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 31, 903.
  6. 6 sierpień: 1914 - 1934, Warszawa: Zarząd Główny Związku Legjonistów Polskich, 1934, s. 19.