Józef Hilary Głowacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Autoportret

Józef Hilary Głowacki (ur. 14 stycznia 1789 w Mińsku Litewskim, zm. 21 grudnia 1858) – polski dekorator teatralny, syn dekoratora teatralnego Antoniego Głowackiego (1750-1811).

Początkowo uczył się malarstwa od 1806 pod kierunkiem ojca. Już w następnym roku malował dekoracje dla teatru w Mińsku. W roku 1808 rozpoczął studia malarskie w Wilnie pod kierunkiem Jana Rustema.

Już w czasie studiów projektował i realizował dekoracje dla teatru wileńskiego. Po uzyskaniu dyplomu został wykładowcą perspektywy na Uniwersytecie Wileńskim. W roku 1818 wykonał malarstwo ścienne w dolnej sali Uniwersytetu. W latach 1821-1825 pracował w uniwersyteckim zakładzie litograficznym.

W roku 1826 zamieszkał w Warszawie, gdzie na zlecenie generała Ludwika Michała Paca wykonał cykl siedmiu widoków z jego dóbr na ścianach pałacu przy ulicy Miodowej. Oprócz projektowania dekoracji teatralnych zajmował się malarstwem sztalugowym i litografią.

Projektował też scenografie do oper, jak „Łucja z LammermooruGaetano Donizettiego, „Włoszka w AlgierzeGioacchino Rossiniego i „Wolny strzelecCarla Marii von Webera.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Biografia
  • M. Rulikowski: Józef Hilary Głowacki, Polski Słownik Biograficzny, t. VIII, s. 123.