Józef Hornowski (lekarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Hornowski
Data i miejsce urodzenia 19 listopada 1916
Kutaisi
Data i miejsce śmierci 13 czerwca 2011
Warszawa
Zawód, zajęcie lekarz
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Józef Hornowski (ur. 19 listopada 1916 w Kutaisi, zm. 13 czerwca 2011 w Warszawie[1]) – polski lekarz i wojskowy, specjalista w zakresie chorób wewnętrznych, działacz społeczny, współtwórca powstałego po przemianach z 1989 samorządu lekarskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się na terenie Gruzji w rodzinie inżyniera Michała Hornowskiego i nauczycielki Marii z domu Niwińskiej. Rodzina osiedliła się w Polsce w 1923. W 1935 zdał maturę w gimnazjum w Toruniu, po czym podjął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W okresie II wojny światowej pracował w służbach epidemiologicznych. W ramach tajnego nauczania dokończył w 1943 studia medyczne (potwierdzenie dyplomu na UW uzyskał w 1945). Był asystentem Witolda Orłowskiego, zajmował się też szkoleniem studentów w ramach tajnych kompletów[1][2].

Po wybuchu powstania warszawskiego został lekarzem dyżurnym w II Klinice Chorób Wewnętrznych. W połowie sierpnia 1944 personel i pacjenci placówki zostali przymusowo wysiedleni do obozu przejściowego w Pruszkowie. Po kilku dniach zbiegł z obozu, pracował następnie w szpitalu Rady Głównej Opiekuńczej we Włochach[2].

W 1945 został powołany do Wojska Polskiego, pracował jako kierownik laboratorium i epidemiolog, później jako wykładowca w Łodzi[2]. Zdemobilizowany w 1947, specjalizował się w zakresie chorób wewnętrznych[1], a w 1952 doktoryzował się w zakresie nauk medycznych. Praktykował jako lekarz, a także jako wykładowca. W 1951 ponownie zmobilizowany, pracował jako lekarz wojskowy w różnych jednostkach, nadal zajmując się działalnością naukową. W 1957 uzyskał specjalizację drugiego stopnia w zakresie medycyny lotniczej. W tym samym roku powierzono mu organizację oddziału chorób wewnętrznych w Wojskowym Instytucie Medycyny Lotniczej. W 1972 awansowany na pułkownika[2], trzy lata później przeszedł w stan spoczynku. Od połowy lat 70. pracował jako internista w jednej z warszawskich przychodni lekarskich[1].

Był członkiem Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego i Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, pełnił funkcję sekretarza zarządu głównego PTL. Od 1978 był sekretarzem Komitetu Budowy Domu Lekarza Seniora w Warszawie, który został otwarty w 1992. Od 1981 działał na rzecz reaktywacji izb lekarskich, w 1989 dołączył do komitetu organizacyjnego, uczestniczył w kolejnych zjazdach (wyróżniony godnością delegata honorowego)[1][2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Krzysztof Makuch: Józef Hornowski (1916–2011). izba-lekarska.pl, 16 lipca 2011. [dostęp 2019-10-31].
  2. a b c d e Hanna Bojczuk: Dr med. Józef Hornowski (1916–2011). Nestor polskiej medycyny. tlw.waw.pl. [dostęp 2017-08-14].
  3. M.P. z 2009 r. nr 59, poz. 796
  4. M.P. z 2002 r. nr 5, poz. 94