Józef Janicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Janicki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 21 kwietnia 1904
Brema
Data i miejsce śmierci 4 kwietnia 1980
Poznań
Miejsce spoczynku Cmentarz parafialny św. Jana Vianneya w Poznaniu
Zawód, zajęcie technolog żywności
Narodowość polska
Tytuł naukowy profesor
Rodzice Antoni
Elżbieta Sadzińska
Małżeństwo Felicja Ast
Dzieci Andrzej (1936)
Krzysztof (1946)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Józef Janicki (ur. 21 kwietnia 1904 w Bremie, zm. 4 kwietnia 1980 w Poznaniu) – polski technolog żywności, profesor.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Niemczech, w Bremie, a po odzyskaniu przez Polskę niepodległości jego rodzina przeprowadziła się do Gniezna. Tam w 1923 w Państwowym Gimnazjum im. Bolesława Chrobrego zdał maturę[1].

Absolwent Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Uniwersytetu Poznańskiego (1929, praca Próby otrzymywania alfadwuketofenoli przy pomocy reakcji Hoescha). Od 1927 asystent w Katedrze Technologii Rolnej Wydziału Rolno-Leśniczego UP. Interesował się przede wszystkim chemią i biosyntezą witamin (zwłaszcza z grupy B) oraz chemią białek zwierząt (34 rozprawy w czasopismach polskich i zagranicznych). W poznańskim oddziale PAN utworzył Komisję Nauki o Żywności. Przyczynił się do otwarcia Wydziału Technologii Żywności na Akademii Rolniczej w Poznaniu (pierwszy dziekan). 20 kwietnia 1939 uzyskał habilitację jako docent technologii rolniczej na Wydziale Rolniczo-Leśnym UP[2].

W 1931 ożenił się z Felicją Ast, z którą miał 2 synów: Andrzeja (ur. 1936) i Krzysztofa (ur. 1946). W czasie II wojny światowej więzień KL Posen, następnie przesiedlony do Generalnego Gubernatorstwa jako robotnik przymusowy.

W 1948 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1959 – zwyczajnego. Był członkiem korespondentem (1963), a następnie rzeczywistym (1971) PAN[3]. Był też członkiem Międzynarodowego Towarzystwa Badań w zakresie Żywności i Żywienia oraz Europejskiej Federacji Inżynierii Chemicznej. W Międzynarodowym Stowarzyszeniu dla Chemii Zbóż pełnił funkcję przewodniczącego grupy roboczej ds. oznaczeń witamin.

Opublikował 273 publikacje naukowe. Wychował dwóch członków PAN, 17 profesorów i 10 docentów (w jego zespole rozpoczynali karierę naukową m.in. Kazimierz Szebiotko i Eugenia Sobkowska[3]).

Został pochowany na cmentarzu św. Jana Vianneya w Poznaniu.

Jego imię nosi jedna z sal wykładowych Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, a na ścianie dawnej siedziby Katedry Technologii Rolnej (ul. Mazowiecka 48) znajduje się poświęcona mu tablica pamiątkowa[3].

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Absolwenci. Stowarzyszenie Absolwentów I LO.[dostęp 2014-11-01]
  2. Ruch służbowy. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 4, s. 234, 31 maja 1939. 
  3. a b c publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Zbigniew Czarnecki, Eugenia Sobkowska. Polscy uczeni po II wojnie światowej. Prof. dr hab. Józef Janicki (1904–1980). „Żywność. Nauka. Technologia. Jakość”. 23 (1), s. 242–244, 2013. 
  4. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 20 września 1951 r. o nadaniu odznaczeń państwowych. (M.P. z 1951 r. nr 93, poz. 1275).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Stowarzyszenie Naukowo-Techniczne Inżynierów i Techników Przemysłu Spożywczego: Józef Janicki (1904–1980) (pol.). [dostęp 2012-08-10].
  2. Kazimierz Szebiotko: Wspomnienie o profesorze Józefie Janickim. Z żałobnej karty (pol.). Kronika Miasta Poznania nr 4/1983. s. 95–99. [dostęp 2012-08-10]., fot