Józef Kazimierz Ziemacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Ziemacki

Józef Kazimierz Ziemacki (ur. 18 września 1856 w Wilnie, zm. 30 września 1925) - polski profesor chirurgii, jeden z odnowicieli Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie (1919), honorowy rektor i oficjalny prorektor tej uczelni (1919-1925). Autor licznych prac z dziedziny medycyny. Działacz społeczny. Prezes Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół" w Petersburgu. Kawaler Orderu Polonia Restituta.

W 1866 r. Józef został uczniem I Klasycznego Gimnazjum w Wilnie. W 1875 roku wstąpił na Wydział Przyrodniczy Uniwersytetu Petersburskiego. W roku 1876 przeszedł do Wojskowej Akademii Lekarskiej w Petersburgu. Jako student założył tajną bibliotekę polską w Petersburgu. Został jej pierwszym bibliotekarzem.

Studiował nauki lekarskie w Uniwersytecie Dorpackim (1880-1882); a następnie w Wiedniu, w Pradze i w Berlinie (1882-1884). W 1884 roku wrócił do Dorpatu, gdzie uzyskał stopień doktora medycyny [1]

Praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Józef Ziemacki (profil)

W 1884 roku otrzymał posadę asystenta Chirurgicznego Oddziału Szpitala Obuchowskiego w Petersburgu. W 1886 roku został ordynatorem tego szpitala (1886-1890). Od 1890 roku pracował jako ordynator oddziału chirurgicznego i ginekologicznego w Gubernialnym Ziemskim Szpitalu w Połtawie. Równocześnie prowadził wykłady na Uniwersytecie w Charkowie z zakresu patologii chirurgicznej. W 1893 roku uzyskał stopień docenta przy Katedrze Patologii Chirurgicznej na Uniwersytecie Charkowskim. W 1900 zostaje mianowany Naczelnym lekarzem i chirurgiem Oddziału Klinicznego Szpitala Sióstr Czerwonego Krzyża Pokrowskiego Zgromadzenia w Petersburgu. Na tych stanowiskach pozostał w Petersburgu do maja 1918 roku[2].

W 1917 uruchomił prywatną lecznicę chirurgiczną w Piatigorsku, na Kaukazie. Po wybuchu rewolucji rosyjskiej udał się na Kaukaz do Essentuk, gdzie zajmował się praktyką lekarską do 29.IV.1918 r.

Wydał szereg prac naukowych w językach polskim, rosyjskim, niemieckim i francuskim, cieszących się dużym uznaniem w kraju i zagranicą[3].

W 1918 Józef Ziemacki wrócił do Wilna. W 1919 Ziemacki został mianowany prorektorem i profesorem Anatomii Topograficznej i Chirurgii Operacyjnej odnowionego Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. W związku ze wskrzeszeniem Uniwersytetu, w uznaniu zasług dla Polski, został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzonej Polski (Polonia Restituta)[4].

Po wojnie w 1920 roku powrócił do Wilna i poświęcił się pracy naukowej oraz działalności społecznej. Wydał kilka prestiżowych prac naukowych, drukowanych w pismach polskich, francuskich i angielskich. Po ciężkiej chorobie zmarł 30 września 1925 roku[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]