Józef Kimbar (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Kimbar
Иосиф Константинович Кимбар
generał-lejtnant generał dywizji generał-lejtnant
Naramiennik Generał dywizji land.png generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 16 września 1905
Mińsk
Data i miejsce śmierci 1 września 1974
Leningrad
Przebieg służby
Lata służby Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich 1921–1944 i 1947–1961
Polska 1944–1946
Siły zbrojne Red Army Badge.svg Armia Czerwona
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Communist star with golden border and red rims.svg Armia Radziecka
Jednostki 1 Drezdeński Korpus Pancerny
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti MilitariKrzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia PolskiMedal „Za udział w walkach o Berlin”
Order Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Suworowa I klasy (ZSRR)Order Czerwonej GwiazdyMedal „Za Obronę Moskwy”Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”Medal „Za Wyzwolenie Warszawy”Caputurewien rib.pngMedal „Za zdobycie Berlina”

Iosif Konstantynowicz Kimbar, ros. Иосиф Константинович Кимбар, w Polsce Józef Kimbar (ur. 16 września 1905 w Mińsku, zm. 1 września 1974[1] w Leningradzie) – generał porucznik wojsk pancernych Armii Radzieckiej i generał dywizji ludowego Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W maju 1921 roku, po ukończeniu szkoły w Taganrogu, wstąpił do Armii Czerwonej. W 1925 roku skończył szkołę dowódców. W latach 1932–1937 studiował w Akademii Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych im. Stalina w Moskwie, po czym został dowódcą batalionu czołgów. Od czerwca 1941 roku walczył na froncie zachodnim pod Mińskiem, nad Berezyną i pod Moskwą, gdzie 28 listopada 1941 roku został ranny. Od maja 1942 roku szef sztabu brygady pancernej, następnie dywizji pancernej. 15 grudnia 1943 roku awansował na generała majora wojsk pancernych.

W maju 1944 roku został skierowany do służby w Wojsku Polskim. 26 maja 1944 roku został dowódcą Wojsk Pancernych i Zmotoryzowanych 1 Armii WP, a 8 września 1944 roku dowódcą 1 Korpusu Pancernego. Brał udział m.in. w walkach nad Nysą. 9 sierpnia 1945 roku został awansowany na generała dywizji.

1 kwietnia 1946 roku zakończył służbę w WP i powrócił do ZSRR. Pełnił służbę na stanowisku zastępcy dowódcy okręgu wojskowego i zastępcy komendanta Wyższych Kursów Oficerskich Wojsk Pancernych „Wystrzał”. W 1961 roku został przeniesiony w stan spoczynku.

Iosif Kimbar był żonaty z Olgą Nikołajewną Wołoch-Kimbar (1912–1972), Zasłużoną Artystką RFSRR, śpiewaczką operową (sopran), solistką Kujbyszewskiego Teatru Opery i Baletu.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Związek Radziecki[edytuj | edytuj kod]

Polska[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 约瑟夫·基姆巴尔 (chiń.). Legion Network, 2018. [dostęp 2019-01-03].
  2. Кимбар Иосиф Константинович, spb-tombs-walkeru.narod.ru [dostęp 2019-08-11].
  3. Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 11 maja 1945 za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą. Odznaczenia Generałów Wojska Polskiego przez Prezydium Krajowej Rady Narodowej. „Polska Zbrojna”, s. 1, 12 maja 1945.  Por. Kazimierz Konieczny, Henryk Wiewióra: Karol Świerczewski Walter. Zbiory Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, 1971, s. 263.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski: Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990. T. II: I-M,. Toruń: 2010, s. 166–167.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]