Józef Kolasa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Józef Kolasa (ur. 11 grudnia 1922 w Siedliskach, zm. 6 października 2017[1]) - generał brygady LWP.

Syn policjanta Jana osadzonego przez NKWD w Ostaszkowie i zamordowanego w Miednoje w kwietniu 1940. Do 1939 skończył 4 klasy gimnazjum we Lwowie, 13 IV 1940 został deportowany wraz z rodziną do Kazachstanu, gdzie pracował jako traktorzysta i rachmistrz. Od maja 1943 żołnierz 1 DP im. T. Kościuszki, skończył szkołę oficerską w Riazaniu jako dowódca plutonu 2 pułku piechoty. Od lipca 1944 dowódca kompanii rusznic przeciwpancernych, brał udział w walkach pod Dęblinem, na Pradze, przyczółkach podwarszawskich, pod Jabłonną, o wyzwolenie Warszawy w styczniu 1945, na Wale Pomorskim w marcu 1945, następnie w forsowaniu Odry i walkach o Berlin. Był dwukrotnie ranny i dwukrotnie kontuzjowany. Po wojnie brał udział w walkach z oddziałami zbrojnego podziemia. W 1945 skończył kurs w Wyższej Szkole Oficerskiej w Rembertowie, 1947-1950 studiował w Akademii sztabu Generalnego. Szef sztabu 5 DP w Sulęcinie, 1954-1956 szef sztabu 1 Korpusu Armijnego w Wałczu, w latach 1956-1957 dowódca 14DP, następnie zastępca szefa sztabu Pomorskiego Okręgu Wojskowego ds. organizacyjno-mobilizacyjnych. W 1964 został komendantem Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych w Drawsku. W październiku 1964 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Edward Ochab w obecności ministra obrony narodowej marszałka Polski Mariana Spychalskiego. 1967-1980 zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego ds. obrony terytorialnej. W 1980 został attaché wojskowym, morskim i lotniczym przy Ambasadzie PRL w Sofii. Od lipca 1985 w stanie spoczynku, pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej. Przez 3 kadencje był prezesem Klubu Sportowego WKS Zawisza Bydgoszcz. Był także prezesem Zarządu Wojewódzkiego Związku Inwalidów Wojennych w Bydgoszczy.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Oraz 12 wojskowych medali pamiątkowych i 46 medali zagranicznych i resortowych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Aktualności  |  Klub Generałów Wojska Polskiego, www.klubgeneralow.pl [dostęp 2017-10-23] (pol.).
  2. Lista odznaczonych. „Nowiny”, s. 2, Nr 123 z 6 maja 1971. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 201-203.