Józef Kowalski (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy oficera. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Józef Kowalski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 4 marca 1925
Zygmuntowo koło Sochaczewa, II RP
Data i miejsce śmierci 13 października 1993
Warszawa, III RP
Przebieg służby
Lata służby 1942–1988
Siły zbrojne Orl.jpg Gwardia Ludowa,
Palemka MO.svg Urząd Bezpieczeństwa,
Roundel of Poland (1921–1993).svg Siły Powietrzne RP
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Partyzancki Srebrny Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal 10-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal Komisji Edukacji Narodowej Order Czerwonego Sztandaru

Józef Kowalski (ur. 4 marca 1925 w Zygmuntowie k. Sochaczewa, zm. 13 października 1993 w Warszawie) – generał brygady, pilot LWP, poseł na Sejm PRL VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

1925–1945[edytuj | edytuj kod]

Do 1939 skończył 7 klas szkoły powszechnej. Od września 1942 w oddziale GL im. K. Pułaskiego działającego w okolicach Sochaczewa i Warszawy. Wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec, zbiegł. 21 stycznia 1945 wstąpił do UB. W tym samym miesiącu został także członkiem Polskiej Partii Robotniczej. Do 31 grudnia 1945 był funkcjonariuszem PUBP w Sochaczewie.

1945–1956[edytuj | edytuj kod]

Od lutego 1946 uczył się w szkole technicznej w Jeleniej Górze. Od sierpnia 1946 w WP, od stycznia 1947 w 3. Pułku Lotnictwa Myśliwskiego w Gdyni-Babich Dołach. W 1948 ukończył Oficerską Szkołę Lotniczej w Dęblinie, zostając chorążym pilotem. W końcu lutego 1951 został dowódcą klucza w eskadrze szkolnej. W 1952 był dowódcą eskadry w 3. Pułku Lotnictwa Myśliwskiego we Wrocławiu, następnie w Oficerskiej Szkole Lotniczej nr 5 w Radomiu, której od końca października 1955 był zastępcą komendanta ds. pilotażu.

1956–1993[edytuj | edytuj kod]

W 1958 skończył radomskie liceum ogólnokształcące dla pracujących i zdał maturę, a w latach 1962–1967 studiował zaocznie prawo na Uniwersytecie Warszawskim. W 1969 został doktorem, a w 1976 doktorem habilitowanym nauk humanistycznych. W 1976 skończył studia w ASG WP w Warszawie. Od sierpnia 1962 zastępca komendanta, a od lipca 1966 komendant OSL w Dęblinie (do jesieni 1981). W październiku 1969 mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL Marian Spychalski. Od 1976 do 1980 pełnił mandat posła na Sejm PRL VII kadencji z ramienia Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w okręgu Puławy. W latach 1981–1986 był prezesem Polskich Linii Lotniczych LOT. W grudniu 1987 pożegnany przez ministra obrony narodowej gen. armii Floriana Siwickiego w związku z zakończeniem zawodowej służby wojskowej i w maju 1988 przeniesiony w stan spoczynku. W latach 1988–1990 był członkiem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[1].

Został pochowany na Powązkach Wojskowych w Warszawie (kwatera BII-13-7)[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Skład Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa 1988–2011, radaopwim.gov.pl
  2. Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-30].
  3. Lista żołnierzy odznaczonych w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 280 z 11 października 1973. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. II: I–M, Toruń 2010, s. 261–264