Józef Marian Kownacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Józef Marian Kownacki (ur. 1806 w Płocku, zm. 19 stycznia 1908 w Joinville-le-Pont pod Paryżem) – ostatni we Francji uchodźca z Polski z czasów powstania listopadowego 1830-1831. Był ostatnim żołnierzem powstania listopadowego na emigracji.

Pochodził z rodziny Kownackich herbu Ślepowron. Urodził się w rodzinie Józefa i Heleny z Kulpińskich. Jego młodszy brat Teofil Kownacki (ur. 1807, zm. po 1857), przebywał ponad 20 lat zesłany na Syberię.

W młodości studiował na wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Warszawskiego.

Brał czynny udział w powstaniu listopadowym jako żołnierz 4 pułku strzelców konnych, należał do wyprawy generała Józefa Dwernickiego na Ruś. Gdy wyprawa dotarła do Galicji zaciągnął się jako podoficer do powstania litewsko-żmudzkiego. Za zasługi otrzymał Srebrny Krzyż Virtuti Militari – 17 września 1831. Po upadku powstania przedostał się do Krakowa, a stamtąd przez Szwajcarię do Francji. Początkowo pracował w Bourges przy budowie kolei, następnie przy muzeum w Orleanie. Pod koniec życia dawał prywatne lekcje rysunku. Zmarł w wieku 102 lat w Joinville-le-Pont pod Paryżem i tam został pochowany. Na pogrzebie mowy pożegnalne wygłosili: Władysław Mickiewicz i Władysław Zamoyski.

Źródła[edytuj | edytuj kod]

  • "Wielka Encyklopedia Powszechna Ilustrowana" Saturnina Sikorskiego (wyd. 1890-1914, tom 41, str. 727)