Józef Oborski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Oborski
Herb
herb Roch II (Kolumna)
Rodzina Oborscy herbu Roch II
Data urodzenia ok. 1737
Data śmierci po 1797
Ojciec Baltazar Oborski
Matka Teresa z Szydłowskich
Żona

Petronela z Ossowskich

Dzieci

Kazimierz Oborski
Antoni Aleksander Oborski
Teresa z Oborskich Potocka

Odznaczenia
Order Orła Białego Order Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)

Józef Oborski (ur. ok. 1737, zm. po 1797) – kasztelan ciechanowski, konsyliarz Rady Nieustającej w 1784 roku[1], marszałek dworu prymasa w latach 1785-1794, komendant jego milicji nadwornej i starosta generalny miast arcybiskupich.

Syn Baltazara i Teresy z Szydłowskich, brat Onufrego.

Jako chorążyc liwski elektor Stanisława Augusta Poniatowskiego z ziemi liwskiej w 1764 roku[2]. W nocy z 3 na 4 listopada 1771 brał udział w pościgu za konfederatami, którzy porwali króla. Został wówczas pułkownikiem wielkim koronnym. Od 1780 członek Rady Nieustającej. Sędzia sejmowy piątej kadencji w 1784 i 1788. W 1788 podpisał akt konfederacji warszawskiej. Początkowo zwolennik konstytucji 3 maja. Przystąpił do konfederacji targowickiej, delegowany przez nią do Sądu Asesorskiego Koronnego[3], członek konfederacji grodzieńskiej 1793 roku[4]. Na sejmie grodzieńskim 1793 stał się powolnym narzędziem w rękach posła rosyjskiego Jakoba Sieversa. Podpisał traktaty rozbiorowe z Rosją (22 lipca) i Prusami (25 września), za co dostał od Katarzyny II sygnet z brylantami. W 1784 otrzymał Order Świętego Stanisława, a w 1786 został kawalerem Orderu Orła Białego.

Od 27 sierpnia 1769 był żonaty z Petronelą Ossowską, przyjaciółką pruskiego generała Lentulusa i prymasa Michała Poniatowskiego. Pozostawił dwóch synów: Kazimierza (w rzeczywistości był on synem prymasa Poniatowskiego) i Antoniego Aleksandra oraz córkę Teresę, żonę Marcelego Potockiego z Buczacza.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Volumina Legum. T. IX. Kraków, 1889, s. 7.
  2. Akt elekcyi Roku Tysiąć Siedemset Sześćdziesiątego Czwartego, Miesiąca Sierpnia, Dnia dwudziestego siódmego, s. 99.
  3. Korrespondent Warszawski Donoszący Wiadomości Kraiowe y Zagraniczne. 1792, no 82 + dod., s. 778.
  4. Volumina Legum. T. X. Poznań, 1952, s. 54.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]