Józef Piotr Śliwiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Józef Piotr Śliwiński (ur. 29 czerwca 1947 w Miłomłynie) – profesor Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego (nauki humanistyczne – historia średniowieczna i nowożytna Polski, dzieje regionów Lubawskiego, Podlaskiego i Grodzieńszczyzny); absolwent UMK z 1971, doktor 1976, doktor habilitowany 1986, profesor 2000.

Praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Profesor Józef Piotr Śliwiński Profesor Józef Piotr Śliwiński urodził się 29 czerwca 1947 r. w Miłomłynie. Ukończył historię na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu w 1971 r. (mgr historii ze specjalnością archiwistyczną), obroniwszy pracę magisterską na temat księcia kujawskiego Władysława Białego z XIV w. Doktorat uzyskał na Wydziale Humanistycznym toruńskiego UMK 8 czerwca 1976 r. na podstawie dysertacji Uposażenie i organizacja opactwa cystersów w Łeknie od połowy XII do końca XIV wieku, pierwszej w polskiej nauce pracy zajmującej się całościowo tą problematyką, a zarazem przynoszącej nowe ustalenia w zakresie działalności gospodarczej tego klasztoru. Habilitowany 25 kwietnia 1986 r. na Wydziale Humanistycznym UMK z zakresu historii średniowiecznej Polski na podstawie rozprawy pt. Mariaże Kazimierza Wielkiego. Studium z zakresu obyczajowości i etyki dworu królewskiego w Polsce XIV wieku, ukazującej nowe oświetlenie postaci ostatniego koronowanego Piasta na tronie polskim. Autor zarysował m.in. zmiany postępujące w XIV stuleciu w obyczajowości dworów ostatnich Piastów (Władysława Łokietka i Kazimierza Wielkiego), a na ich tle – model życia dworskiego i rodzinnego realizowany przez Kazimierza Wielkiego. Otrzymał dyplom doktora habilitowanego nauk humanistycznych ze specjalnością historia średniowieczna Polski. Do 1976 r. pracował jako nauczyciel historii m.in. w Liceum Ogólnokształcącym w Lubawie, a od tego roku w Zakładzie Historii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Olsztynie, na stanowisku adiunkta (1976-1987). Od 1988 do 1990 r. zajmował stanowisko docenta w olsztyńskiej WSP, a od 1991 do 1999 r. – profesora nadzwyczajnego WSP. Tytuł profesora uzyskał – na wniosek Uniwersytetu Gdańskiego – w 2000 r., zaś w 2001 r. został mianowany przez Ministra Edukacji Narodowej na stanowisko profesora zwyczajnego w Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie. Znaczne były osiągnięcia Profesora w działalności organizatorskiej, w tym we władzach byłej Wyższej Szkoły Pedagogicznej. Od 1988 r. jest nieprzerwanie kierownikiem Zakładu w Instytucie Historii o zmieniających się nazwach (Katedry, Pracowni). Np. w latach 1988-1994 jednostka ta nosiła nazwę Zakład Historii Starożytnej, Średniowiecznej i Nauk Pomocniczych, zaś od 1994 do 1998 r. – nazwa brzmiała Zakład Historii Starożytnej i Średniowiecznej i taką samą nazwę ma ta placówka ponownie od 2010 r. w Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim. W latach 1981-1984 Profesor Józef Piotr Śliwiński pełnił funkcję prodziekana Wydziału Humanistycznego olsztyńskiej WSP ds. studiów stacjonarnych. Również sprawował on od 1988 do 1990 r., funkcję prorektora ds. dydaktyczno-wychowawczych WSP w Olsztynie. Będąc prorektorem, doprowadził do reaktywowania kierunku historia w WSP od roku akademickiego 1989/90. Także na Jego wniosek, jako prorektora utworzono uchwałą Senatu i decyzją JM Rektora z 1 grudnia 1988 r. specjalizacyjny Instytut Historii. Przyczynił się on także do opracowania struktury organizacyjnej tegoż Instytutu specjalizacyjnego. Jako prorektor, Józef Piotr Śliwiński zorganizował w okresie od maja do września 1990 r. Kolegium Języka Angielskiego przy WSP. Wreszcie, jako kurator uczelnianego archiwum, zapoczątkował również w 1990 r. proces jego dalszego tworzenia, mianując tu pierwszych etatowych pracowników archiwum, w tym pierwszego kierownika. W latach 1994-1996 profesor Józef Piotr Śliwiński był dyrektorem Instytutu Historii w WSP. Spośród innych pełnionych funkcji przez J. P. Śliwińskiego warto tu wymienić następujące: członek Senatu WSP w latach 1988-1990 i 1994-1996, trzykrotny elektor ds. zarówno wyboru dziekana Wydziału Humanistycznego jak i rektora Uczelni; w latach 2001-2003 przewodniczący Wydziałowej Komisji Obron Prac Doktorskich w zakresie historii w UWM, zaś w latach 2005-2010 członek grupy ekspertów Uniwersyteckiej Komisji Akredytacyjnej, w zespole UKA oceniającego kierunek historii. Natomiast w Jego działalności naukowej dominowały następujące kierunki badawcze: cystersi w Polsce średniowiecznej; ostatni Piastowie z linii kujawskiej – królewskiej (m.in. Kazimierz Wielki i Władysław Biały); dzieje Lubawy (i ziemi lubawskiej); Mazur oraz Wielkiego Księstwa Litewskiego, w tym Podlasia i Grodzieńszczyzny. Najwięcej rozmaitych opracowań poświęcił on Kazimierzowi Wielkiemu, zwłaszcza jego czterem małżeństwom i polityce dynastycznej. W sumie jest autorem ok. 138 rozmaitych prac, w tym 14 książek. Napisał też kilkanaście recenzji – wydawniczych, prac doktorskich, habilitacyjnych, dorobku do mianowania na stanowisko profesora, jak i w postępowaniu na tytuł profesora. Od 2004 do 2007 r. kierował autorskim grantem Komitetu Badań Naukowych, którego celem było opracowanie dziejów puszcz na Grodzieńszczyźnie i Podlasiu w XV-XVI w. Kilkakrotnie przebywał na zagranicznych stażach naukowych (przeważnie miesięcznych) w uniwersytecie w Pradze (Czechosłowacja, w 1986 r.), uniwersytecie w Berlinie (Niemcy, w 1988 r.), w Instytucie Pedagogicznym w Moskwie (w 1987 r.), uniwersytecie w Petersburgu (w 1988 r.), uniwersytecie w Bratysławie (w 1989 r.) oraz na krótkich pobytach w Wilnie i Kaposvár (Węgry) w 1990 r. Jeśli chodzi o działalność dydaktyczną to prof. Józef Piotr Śliwiński prowadził przez wiele lat (od 1976 r.) m.in. wykłady: kursowe – z historii średniowiecznej Polski (także i powszechnej) oraz z nauk pomocniczych historii; monograficzne – dzieje powiązań genealogicznych dynastii Piastów; polityki dynastycznej ostatnich Piastów linii kujawskiej (królewskiej) oraz z dziejów pogranicza Korony Polskiej i Wielkiego Księstwa Litewskiego w XIV-XVI w., w tym Grodzieńszczyzny i Podlasia w Wielkim Księstwie Litewskim w XIII-XVI w.; wreszcie seminaria magisterskie (od 1977 r.) i licencjackie (od 2008 r.) na studiach niestacjonarnych i stacjonarnych. W okresie od 1977 do 2013 r. wypromował ogółem 257 magistrów, 28 licencjatów i 5 doktorów, a jeden z jego uczniów uzyskał stopień doktora habilitowanego. Warto podkreślić, że prof. Józef Piotr Śliwiński ma w 2013 r. najdłuższy nieprzerwany staż pracy w Instytucie Historii spośród wszystkich tutaj zatrudnionych od samego początku istnienia kierunku historii, jak i najdłużej w tymże Instytucie pełni funkcję kierownika Zakładu, bo od 1 grudnia 1988 r. Za swoją wieloletnią działalność naukowo-dydaktyczną i organizacyjną został odznaczony m.in. Odznaką Honorową „Zasłużonym dla Warmii i Mazur” (1979 r.), Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” (1984 r.), Odznaką „Za zasługi dla WSP w Olsztynie” (1989 r.), Złotym Krzyżem Zasługi (1993 r.) i „Medalem złotym za długoletnią służbę” (2011 r.). Otrzymał 2 nagrody indywidualne Ministra i 11 nagród Rektora WSP oraz 4 Rektora UWM.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Zakon krzyżacki a cystersi z Oliwy i Pelplina, Warszawa 1999;
  • Powiązania dynastyczne Kazimierza Wielkiego a sukcesja tronu w Polsce, Olsztyn 2000;
  • Puszcze wielkoksiążęce na północnym Podlasiu i zachodniej Grodzieńszczyźnie w XV-XVI w. (redaktor oraz autor 4 rozdziałów), Olsztyn 2007.
  • Grodzieńszczyzna i Podlasie w XV-XVI wieku w Wielkim Księstwie Litewskim, Olsztyn 2010.
  • Łącznie ok. 130 publikacji.

Członkostwo: zespół ekspertów Uniwersyteckiej Komisji Akredytacyjnej ds. oceny kierunku Historia (2005-2010).

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik biograficzny profesorów Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, wyd. 2, Olsztyn 2009, s. 198.
  • Od antyku do współczesności, Olsztyn 2012, s.9-12.