Józef Pittner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Pittner
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data urodzenia 5 lipca 1893
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 73 Pułk Piechoty
16 Lwowski Batalion Strzelców
Stanowiska adiutant batalionu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Józef Pittner (ur. 5 lipca 1893, zm. ?) – kapitan piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, w 1964 mianowany podpułkownikiem przez Prezydenta RP na uchodźstwie Augusta Zaleskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 5 lipca 1893. Przed 1914 ukończył gimnazjum[1].

6 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich[1]. Służył w 2 kompanii V batalionu I Brygady. 21 maja 1915 w czasie bitwy pod Konarami został ranny pod Klimontowem[2], po czym uznany za zdolnego do służby bez broni[1]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3][4][5]. W latach 20. był oficerem 73 pułku piechoty w Katowicach[6][7][8]. Od 1 do 20 czerwca 1931 był przydzielony do Departamentu Piechoty MSWojsk.[9] 27 stycznia 1930 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 roku i 29. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. W 1932, był w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V jako oficer do prac przysposobienia wojskowego, pełnił funkcję komendanta Podokręgu Śląsk Związku Strzeleckiego[11]. Z dniem 15 października 1933 został przeniesiony z DOK V do 73 pp[12]. W marcu 1934 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V, a z dniem 31 lipca tego roku przeniesiony w stan spoczynku[13][14].

Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej w stopniu kapitana był dowódcą batalionu ochotników w obrębie Obszaru Warownego „Wilno”. Później został oficerem Polskich Sił Zbrojnych. W stopniu kapitana w 1942 był adiutantem 16 Lwowskiego batalionu strzelców. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. 1 marca 1949 w stopniu kapitana został skarbnikiem Kasyna Oficerskiego nr 2 w obozie Witley[15]. W 1964 Prezydent RP na uchodźstwie August Zaleski mianował go podpułkownikiem w korpusie oficerów piechoty[16].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Wykaz Legionistów ↓.
  2. Legiony Polskie. caw.wp.mil.pl. s. 24. [dostęp 2017-04-05].
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 437.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 379.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 232.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 334.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 294.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 87.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 251.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 28 stycznia 1930 roku, s. 26.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 71, 452.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 28 września 1933 roku, s. 196.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 30 marca 1934 roku, s. 134.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 281.
  15. Protokół. pism.co.uk. [dostęp 2017-04-05].
  16. Dembiński 1969 ↓, s. 2, awans został ogłoszony w Dzienniku Personalnym Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych nr 11 z 1964 roku.
  17. M.P. z 1931 r. nr 87, poz. 137.
  18. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 13, Nr 3 z 17 lipca 1965. 
  19. Dekret o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 24, Nr 4 z 23 maja 1958. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]