Józef Roman Utnicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Roman Utnicki
kapitan dyplomowany piechoty kapitan dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 19 marca 1912
Jedlnia
Data i miejsce śmierci 1991
Wielka Brytania
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 72 Pułk Piechoty
Samodzielna Brygada Strzelców Podhalańskich
8 Brygada Piechoty
Stanowiska dowódca plutonu
dowódca kompanii
szef sztabu brygady
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
bitwa o Narwik
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Wojenny z Mieczem (Norwegia)

Józef Roman Utnicki (ur. 19 marca 1912 w Jedlni, zm. 1991 w Wielkiej Brytanii) – kapitan dyplomowany piechoty Polskich Sił Zbrojnych, jeden z 13 Polaków odznaczonych norweskim Krzyżem Wojennym.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Utnicki pochodził z Jedlni obok Radomia. Był prymusem Szkoły Podchorążych Piechoty w Komorowie. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 15 października 1935 i 1. lokatą w korpusie oficerów piechoty[1]. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 17. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2][3]. W tym samym miesiącu pełnił służbę w 72 Pułku Piechoty na stanowisku dowódcy plutonu 9. kompanii[4]. W czasie kampanii wrześniowej dowodził wspomnianą kompanią[5].

Został przydzielony do Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich, gdzie objął dowództwo po kapitanie Stanisławie Nowickim. Dowodził I kompanią strzelecką w I batalionie Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich podczas bitwy o Narwik w 1940 roku. Podczas podróżny do Norwegii zaokrętowany był na statku „Chenonceaux” pod dowództwem pułkownika dyplomowanego Benedykta Chlusewicza. Razem z I batalionem bronił półwyspu Ankenes pod rozkazami dowódcy Bohusza-Szyszko. W 1940 roku król norweski Haakon VII odznaczył całą Brygadę pamiątkowym sznurem naramiennym w norweskich barwach narodowych: czerwonej, białej i niebieskiej, z norweskim godłem narodowym - Złotym Lwem. Odznaczenie to zostało ustanowione przez władze polskie z przyzwoleniem króla Norwegii, Haakona VII i rządu norweskiego. Utnicki został odznaczony srebrnym krzyżem Virtuti Militari V klasy oraz norweskim Krzyżem Wojennym w 1942 roku (nr 93). Po zakończeniu II wojny światowej w 1945 emigrował do Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł w 1991 roku, jego ciało zostało przewiezione do Polski.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Felicjan Majorkiweicz „Narwik dzieje samodzielnej brygady strzelców podhalańskich” Wydawnictwo: Ministerstwa Obrony Narodowej Warszawa 1957 wydanie 1.
  • Stanisław Przybyszewski: 72 Pułk Piechoty im. pułkownika Dionizego Czachowskiego. Pruszków: Wydawnictwo Ajaks, 2003, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej. ISBN 83-88773-88-7.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2004. ISBN 978-83-7188-691-1.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

http://electronicmuseum.ca/Poland-WW2/poles_norwegian_campaign/bratbak_pl.html