Jędrzejowiczowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jędrzejowiczowie - polski ród szlachecki pochodzenia ormiańskiego pieczętujący się herbem własnym[1].

Protoplastą Jędrzejowiczów (szlacheckiej linii) był urodzony w Warszawie, w 1729 r., właściciel dóbr w cyrkule rzeszowskim (m.in. Nieborów, Hyżne i Dylągówka), Jan Jędrzejowicz, syn kupca warszawskiego Mikołaja Jędrzejowicza i Zuzanny z Zacharysiewiczów, nobilitowany dnia 20 maja 1786 r. przez cesarza Józefa II Habsburga[2]. Jego żoną była Elżbieta Nikorowicz (secundo voto Piramowicz), z którą posiadał co najmniej dwoje dzieci - synów: Ludwika Adama Alojzego (tr. im.) ur. 1783 w Warszawie i Grzegorza Mikołaja (dw. im.) ur. 1788 w Hyżnem.

Członków rodu Jędrzejowiczów połączyły w XIX wieku związki rodzinne z rodami Miroszewskich vel Mieroszewskich, Russockich, Dąbskich i Pilińskich[3]. W ich posiadaniu znajdował się m.in. pałac w Rzeszowie.

Jeśli chodzi o wizerunek herbu tego rodu, Uruski i Górzyński mówią o srebrnej podkowie w błękitnym polu, przy czym w klejnocie miała być ręka zbrojna w słup z mieczem między dwoma piórami strusimi błękitnymi. Inaczej Minakowski, który, zamieszczając odmienny wizerunek tego herbu w Genealogii potomków Sejmu Wielkiego, nazywa go: Świat z Krzyżem.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. S. Uruski Rodzina. Herbarz szlachty polskiej (tom VI) Warszawa 1909
  2. S. Górzyński Nobilitacje w Galicji w latach 1772-1918 Warszawa 1999
  3. księgi metrykalne rzymskokatolickiej parafii Hyżne