Język średniochiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Język średniochiński
Nazwa chińska
Pismo uproszczone 中古汉语
Pismo tradycyjne 中古漢語
Hanyu pinyin zhōnggǔ hànyǔ
Wade-Giles chung-ku han-yü

Język średniochiński – termin utworzył sinolog i lingwista, Bernhard Karlgren, na określenie form języka chińskiego używanych między VI a X wiekiem. Określenie to znajduje zastosowanie w kontekście historycznej fonologii języka chińskiego.

Okres, kiedy posługiwano się językiem średniochińskim, dzieli się na okres wczesny oraz późny. Przełom nastąpił w środkowym okresie dynastii Tang, ok. VIII w., i dotyczył pojawienia się nowych głosek.

Rekonstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Ponieważ pismo chińskie nie utrwalało brzmienia zapisywanych wyrazów, badacze ewolucji języka chińskiego, rekonstruując jego dawną fonologię, muszą sięgać do następujących źródeł: