Język abui

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Abui tangà
Obszar Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie (Indonezja)
Liczba mówiących 16 tys. (1981)
Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 6a żywy
Kody języka
Kod ISO 639-3 abz
IETF abz
Glottolog abui1241
Ethnologue abz
BPS 0103 3
WALS abv
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język abui, także: barawahing, barue, namatalakijęzyk transnowogwinejski z grupy alor-pantar, używany w prowincji Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie na wschodzie Indonezji, w centralnej części wyspy Alor. Według danych z 1981 r. posługuje się nim 16 tys. osób[1]. Określenie „barawahing” ma charakter pejoratywny[1], sami jego użytkownicy posługują się nazwą Abui tangà („język górski”)[2].

Jest silnie rozdrobniony dialektalnie[1]. Wyróżnia się następujące dialekty: atimelang, abui barat, alakaman, abui selatan[1]. Przypuszczalnie stanowi więcej niż jeden język[1]. Pozycja dialektu alakaman nie jest pewna, gdyż dialekt ten może również należeć do języka kamang[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f M. Paul Lewis, Gary F. Simons, Charles D. Fennig, Abui, [w:] Ethnologue [online], wyd. 19, Dallas, Texas: SIL International, 2016 [zarchiwizowane z adresu 2016-09-13] (ang.).???
  2. Francesco Perono Cacciafoco, Francesco Cavallaro, Lamòling Bèaka: Immanence, Rituals, and Sacred Objects in an Unwritten Legend in Alor, „Religions”, 9 (7), 2018, DOI10.3390/rel9070211 (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]