Język teiwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Teiwa
Obszar Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie (Indonezja)
Liczba mówiących 4 tys. (2010)
Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 6a żywy
Kody języka
Kod ISO 639-3 twe
IETF twe
Glottolog teiw1235
Ethnologue twe
BPS 0192 3
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język teiwa, także: tewajęzyk transnowogwinejski z grupy alor-pantar, używany w indonezyjskiej prowincji Małe Wyspy Sundajskie Wschodnie, w sześciu wsiach w centralnej części wyspy Pantar[1]. Według danych z 2010 r. posługuje się nim 4 tys. osób[1]. Składa się z trzech dialektów: deing, lebang, madar[1][2], przy czym etnolekt deing (diang) bywa traktowany jako odrębny język[3].

Język teiwa jest zagrożony wymarciem, współcześnie wypierają go malajski i standardowy indonezyjski[4]. Jego opis gramatyczny sporządziła lingwistka Marian Klamer[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c M. Paul Lewis, Gary F. Simons, Charles D. Fennig, Teiwa, [w:] Ethnologue [online], wyd. 18, Dallas, Texas: SIL International, 2015 [zarchiwizowane z adresu 2016-12-01] (ang.).???
  2. Kamus Pengantar Bahasa Pantar Barat, scholarworks.alaska.edu [dostęp 2020-03-03] [zarchiwizowane z adresu 2020-03-01] (ang.).
  3. Marian Klamer, The Alor-Pantar Languages: Linguistic Context, History And Typology, 2017, DOI10.5281/ZENODO.569386 (ang.).
  4. a b A grammar of Teiwa, [w:] Book Notices [online], journals.linguisticsociety.org [dostęp 2020-03-03] [zarchiwizowane z adresu 2020-03-01] (ang.).