Języki izolujące

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Język izolujący – w morfologicznej typologii języków zaproponowanej przez Humboldta, język, w którym o funkcji gramatycznej i składniowej wyrazu nie decydują końcówki fleksyjne, jak w językach fleksyjnych, ani specjalne przyrostki, jak w językach aglutynacyjnych, lecz głównie pozycja danego wyrazu w zdaniu. W językach izolujących większość pojedynczych morfemów może być samodzielnymi wyrazami. Istotną cechą języków izolujących jest nieodmienność wyrazów.

Języki takie trudno znaleźć w czystej postaci, choć najczęściej jako typowy przykład podaje się klasyczny język chiński[1], gdyż współczesny standardowy język mandaryński ma już pewne cechy języków aglutynacyjnych. Innymi przykładami są: wietnamski, tajski[1], joruba i wiele języków Sudanu[1], Polinezji oraz atlantyckiego wybrzeża Ameryki[1] Południowej[potrzebny przypis]. W większości są one językami prozodycznymi, intonacyjnymi, w których rozbudowany jest system cech dystynktywnych sylaby. Sylaby pełnią funkcję morfemów semantycznych i syntaktycznych. Są bezwyrazowe, do ich opisu termin "wyraz" jest zbędny, chociaż bywa używany w znaczeniu "morfem" lub "człon syntaktyczny"[1].

Również francuski i angielski są w dużym stopniu izolujące[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Tadeusz Milewski: Językoznawstwo. Wyd. VII uzup. – I dodruk. Warszawa: PWN, 2004, s. 176. ISBN 83-01-14244-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]