Języki witotoskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Języki witotoskie (witotoańskie) – nieduża rodzina językowa Ameryki Południowej, której etnolekty są lub były używane na terenie południowo-zachodniej Kolumbii i przyległych terenów Peru i Brazylii.

Klasyfikacja[1][edytuj | edytuj kod]

Grupy i języki Liczba mówiących Kraje
nonuya (nononota, achiote) 3 Kolumbia, Peru
Języki protoboramujnaneskie (borajskie)
bora (bora-miranya) 850 Peru, Brazylia, Kolumbia
mujnaneski (muinane, bora-muinane) 150 Kolumbia
Języki protowitotookajnaskie
okajnaski (ocaina) 194 Peru, Kolumbia
Języki wczesnowitotoskie
witoto mujnański (witoto nipode) 100 Peru
Języki protomynykamurujskie
witoto mynykański (minika, meneka) 6 800 Kolumbia
witoto (witoto murujski, bue) 7 800 Peru, Kolumbia

Przypisy[edytuj | edytuj kod]