Jacek Głuski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jacek Głuski
Ilustracja
fot. Henryk Kosik
Data i miejsce urodzenia 12 kwietnia 1936
Chrzanów
Data śmierci 10 lutego 2016
Zawód reżyser, dziennikarz
Lata aktywności 1960–2016

Jacek Marian Głuski (ur. 12 kwietnia 1936 w Chrzanowie, zm. 10 lutego 2016) – polski dziennikarz, pisarz i reżyser filmów dokumentalnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1958 ukończył studia na Wydziale Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Pracował w dziale popularnonaukowym i kulturalnym „Expressu Wieczornego” (1966-1969) i miesięczniku „Kontynenty” (1969-1976). Współpracował m.in. z „Perspektywami”, „Przekrojem”, Widnokręgami”, „Tu i teraz” i „Przeglądem Tygodniowym”, gdzie zamieszczał reportaże z Kanady, Wielkiej Brytanii, Norwegii, Wietnamu, Laosu, krajów byłego ZSRR, Syrii, Egiptu.

W latach 1981–2006 pracował w Telewizji Polskiej jako publicysta, a następnie komentator. Realizował tam programy cykliczne, m.in. Świat z bliska, Raport, Sąsiedzi, Z Polski rodem, Taki jest Świat, Twarzą w twarz z Europą”.

Uprawnienia reżysera filmów dokumentalnych otrzymał w 1989. Zrealizował kilkadziesiąt reportaży i filmów dokumentalnych z państw Unii Europejskiej, a także z Rosji, Ukrainy, Turcji, Białorusi, Czech, Słowacji, Serbii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny i Kosowa.

W 2010 kandydował do sejmiku województwa mazowieckiego z listy Krajowej Wspólnoty Samorządowej, która nie uzyskała mandatów.

Zmarł 10 lutego 2016 roku[1].

Filmy dokumentalne[edytuj | edytuj kod]

  • Pejzaż bez hałd i kominów (Anglia po likwidacji górnictwa),
  • Niebieskoocy szejkowie (przemiany społeczne w Norwegii),
  • Miałem marzenie (o serbskim lekarzu, który na przekór nietolerancji zbudował prawosławną cerkiew w muzułmańskim Kosowie),
  • Agnieszka z oblężonego Sarajewa (wojna widziana oczyma dziecka),
  • Nieuczesane myśli w Elsynorze (o rodzinie S. J. Leca, żyjącej w Danii),
  • Dole i niedole ułana krechowieckiego (o więźniu Gulagu, oficerze Armii Andersa, który na emigracji w Wielkiej Brytanii odbudował swój przedwojenny, ziemiański styl życia – film wyróżniony na V Festiwalu Polonijnym „Polskie Ojczyzny 2010” w kategorii filmu dokumentalnego[2]),
  • Ludzie na torach (o strajku robotników Ursusa w 1976 r.)[3].

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Kanadyjskie peregrynacje, KAW 1979, brak ISBN
  • Związki zawodowe w Wielkiej Brytanii, Instytut Wydawniczy Centralnej Rady Związków Zawodowych., 1980, brak ISBN
  • W kraju klanów i tartanów, KAW 1983, ​ISBN 83-03-00191-4
  • Romeo z Hotelu Catinat, zbiór opowiadań, 2011, ​ISBN 83-922933-0-4

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jacek Głuski. nekrologi.wyborcza.pl. [dostęp 2016-02-20].
  2. Dole i niedole ułana krechowieckiego w bazie filmpolski.pl
  3. Jacek Głuski w bazie filmpolski.pl

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Elżbieta Ciborska Leksykon polskiego dziennikarstwa, wyd. Warszawa 2000, s. 168-169