Jacek Kurski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jacek Kurski
Ilustracja
Jacek Kurski (2016)
Data i miejsce urodzenia 22 lutego 1966
Gdańsk
Prezes Zarządu Telewizji Polskiej S.A.
Okres od 7 sierpnia 2020
Poprzednik Maciej Łopiński (p.o)
Prezes Zarządu Telewizji Polskiej S.A.
Okres od 8 stycznia 2016
do 9 marca 2020
Poprzednik Janusz Daszczyński
Następca Maciej Łopiński (p.o)
Poseł do PE VII kadencji
Okres od 14 lipca 2009
do 30 czerwca 2014
Przynależność polityczna Solidarna Polska
Odznaczenia
Odznaka „Zasłużony Dzialacz Kultury” Krzyż Wolności i Solidarności

Jacek Olgierd Kurski (ur. 22 lutego 1966 w Gdańsku) – polski polityk i dziennikarz.

W latach 2005–2009 poseł na Sejm V i VI kadencji, w latach 2009–2014 poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji, w latach 2015–2016 podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego, od 2016 do marca 2020 i ponownie od sierpnia 2020 prezes zarządu Telewizji Polskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem III Liceum Ogólnokształcącego im. Bohaterów Westerplatte w Gdańsku. W 1997 ukończył studia na Wydziale Ekonomicznym Uniwersytetu Gdańskiego w zakresie handlu zagranicznego. Na przełomie lat 80. i 90. publikował artykuły w prasie niezależnej i prawicowej, m.in. w „Tygodniku Solidarność”. Był współpracownikiem agencji DPA oraz gdańskim korespondentem BBC. Od 1991 do 1994 pracował w Telewizji Polskiej. Współtworzył programy publicystyczne Lewiatan, Sprawę dla reportera, Rozmowy kanciastego stołu i Refleks. Od 1994 do 1998 prowadził agencję reklamową.

W styczniu 1993 opublikował napisaną wspólnie z Piotrem Semką książkę Lewy czerwcowy, będącą zapisem wywiadów z politykami związanymi z rządem Jana Olszewskiego na temat kulis odwołania gabinetu w czerwcu 1992. Rok później zrealizował film Nocna zmiana poświęcony tej samej tematyce. W 2005 wyreżyserował film dokumentalny III RP – kto miał rację?[1]. Współpracował przy programach publicystycznych Refleks, Lewiatan, Rozmowy kanciastego stołu i Sprawa dla reportera[1].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Współpracował z opozycją antykomunistyczną, zajmował się m.in. kolportażem podziemnych wydawnictw. W połowie lat 80. wstąpił do NSZZ „Solidarność”. Od 1986 do 1989 był redaktorem pisma „Solidarność Regionu Gdańskiego”. Po 1989 związany był z wieloma partiami prawicowymi. Na początku lat 90. współpracował z Porozumieniem Centrum[2], na czele którego stał Jarosław Kaczyński. W 1993 przed wyborami parlamentarnymi był szefem kampanii wyborczej tego ugrupowania. W wyborach tych bez powodzenia kandydował do Sejmu z gdańskiej listy PC (otrzymał 5973 głosy).

Od połowy lat 90. współpracował z Janem Olszewskim, przystępując do tworzonego przez byłego premiera Ruchu Odbudowy Polski. Brał udział w kampanii prezydenckiej w wyborach w 1995, następnie pełnił funkcję prezesa oddziału partii w Gdańsku[3] oraz rzecznika prasowego ROP[4]. Opowiadał się za współpracą z Akcją Wyborczą Solidarność[5], jednocześnie krytykował jej zbliżenie do Unii Wolności. W wyborach parlamentarnych w 1997 bezskutecznie ubiegał się o mandat posła jako lider listy ROP w województwie gdańskim (otrzymał 17 205 głosów[6]).

Po wyborczej porażce odszedł z dotychczasowego ugrupowania, razem ze swoją frakcją (Stowarzyszeniem ROP), wkrótce przystąpił do Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego wchodzącego w skład AWS. W ZChN objął funkcje wiceprezesa[7] i prezesa zarządu regionu pomorskiego[8]. W 1998 uzyskał mandat radnego sejmiku pomorskiego. W latach 1998–2001 był wicemarszałkiem województwa pomorskiego[9]. W wyborach do Sejmu w 2001 kandydował z listy Akcji Wyborczej Solidarność Prawicy w okręgu toruńskim (otrzymał 3072 głosy)[10]. W tym samym okręgu z ostatniego miejsca na liście AWSP miał startować były minister rolnictwa Jacek Janiszewski. Tuż przed oddaniem listy do komisji wyborczej Jacek Kurski samowolnie miał dopisać przed Jackiem Janiszewskim inną osobę o takim samym nazwisku (Michał Janiszewski[11]), za co został wykluczony ze Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego[12].

Po przegranych przez AWSP wyborach wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości[13]. Nie otrzymał jednak miejsca na liście kandydatów w wyborach samorządowych w 2002. Odszedł z PiS do Ligi Polskich Rodzin[14]. Jako kandydat LPR został ponownie wybrany do sejmiku[15], obejmując funkcję jego wiceprzewodniczącego[16]. Był również kandydatem LPR na stanowisko prezydenta Gdańska, uzyskał 8,53% głosów i nie przeszedł do drugiej tury wyborów[17].

Był głównym autorem kampanii wyborczej Ligi Polskich Rodzin do Parlamentu Europejskiego. W 2004 popadł w konflikt z liderem LPR na Pomorzu Robertem Strąkiem i został wykluczony z tej partii, po czym ponownie przystąpił do PiS[18]. Z listy tej partii w wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany w okręgu gdańskim posłem na Sejm V kadencji (otrzymał 26 446 głosów).

Krytyk środowisk postrzeganych przez niego jako postkomunistyczne czy liberalne (dawniej Kongresu Liberalno-Demokratycznego i Unii Wolności, a następnie Platformy Obywatelskiej). W wypowiedziach publicznych wielokrotnie sprzeciwiał się zawieraniu przez PiS jakiejkolwiek koalicji z PO. Krytykował również środowisko „Gazety Wyborczej” (w której zatrudniony został jego starszy brat Jarosław).

Jacek Kurski w Sejmie podczas debaty nad samorozwiązaniem Sejmu, 7 września 2007 roku.

Brał udział w kampanii wyborczej Lecha Kaczyńskiego w trakcie wyborów prezydenckich w tym samym roku. Organizował m.in. konwencję PiS, zmienił też logo ugrupowania. Przed II turą wyborów udzielił autoryzowanego wywiadu „Angora”, w którym stwierdził, że poważne źródła na Pomorzu mówią, że dziadek Donalda Tuska (Józef Tusk) zgłosił się na ochotnika do Wehrmachtu[19]. Konsekwencją tych słów było pozbawienie go funkcji szefa kampanii medialnej w sztabie wyborczym Lecha Kaczyńskiego (11 października 2005)[20]. 13 października decyzją sądu partyjnego PiS został wykluczony z partii[21]. Kilka dni później okazało się, że dziadek Donalda Tuska faktycznie latem 1944 został powołany do Wehrmachtu, lecz zgodnie z dokumentami wcielono go do armii przymusowo (podczas II wojny światowej wielu Kaszubów i Ślązaków zmuszano siłą do służby w niemieckiej armii), zaś pod koniec 1944 był w szeregach Polskich Sił Zbrojnych w Wielkiej Brytanii[20][22]. 14 listopada sąd dyscyplinarny PiS rozpatrzył pozytywnie odwołanie Kurskiego i przywrócił mu członkostwo w partii, ograniczając karę do nagany[23].

W wyborach parlamentarnych w 2007 Jacek Kurski po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 23 585 głosów. W 2009 z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu wyborczym Olsztyn został eurodeputowanym VII kadencji (otrzymał 62 929 głosów)[24]. W rankingu polskich europosłów za pierwszy rok, sporządzonym przez polskich dziennikarzy i ekspertów zajmujących się polityką europejską, uzyskał przedostatnią lokatę; należał też do posłów z najniższą frekwencją na posiedzeniach i głosowaniach z całego Europarlamentu[25].

Od stycznia 2008 do lipca 2010 zasiadał w komitecie politycznym PiS. W styczniu 2011 ponownie wszedł w jego skład[26]. 4 listopada 2011 komitet polityczny PiS zdecydował o jego wykluczeniu z partii[27]. Zaangażował się w budowę powstałej w 2012 partii Solidarna Polska, której został wiceprezesem. 14 grudnia 2013 ponownie wybrany na wiceprezesa tej partii. W wyborach europejskich w 2014 bezskutecznie ubiegał się o reelekcję[28]. 4 czerwca tego samego roku ogłosił decyzję o czasowym wycofaniu się z polityki i rezygnacji z wszystkich funkcji w Solidarnej Polsce[29]. W lipcu 2014 wziął udział w konwencji organizowanej przez PiS, w tym samym miesiącu został wykluczony z Solidarnej Polski[30].

20 listopada 2015 powołany na podsekretarza stanu w MKiDN[31]. 7 stycznia 2016 odwołany z tego stanowiska w związku z objęciem dzień później funkcji prezesa zarządu Telewizji Polskiej[32]. 2 sierpnia tego samego roku został odwołany z tej funkcji przez Radę Mediów Narodowych, w której większość (3 na 5 osób) stanowili posłowie PiS[33][34]. Po kilku godzinach RMN wycofała się z tej decyzji – jej przewodniczący Krzysztof Czabański stwierdził, że uchwała wejdzie w życie dopiero po wyborze nowego prezesa telewizji[35]. 12 października 2016 Rada Mediów Narodowych głosami posłów PiS i przedstawiciela KP Kukiz’15 wybrała go na prezesa zarządu TVP[36]. 6 marca 2020 przewodniczący Rady Mediów Narodowych Krzysztof Czabański poinformował o głosowaniu korespondencyjnym członków rady dotyczącym odwołania Jacka Kurskiego z funkcji prezesa Telewizji Polskiej[37]. 9 marca weszła w życie uchwała RMN o odwołaniu Jacka Kurskiego ze stanowiska prezesa TVP[38]. Tego samego dnia został on doradcą zarządu tej instytucji[39]. 22 maja 2020 Rada Mediów Narodowych powołała go na członka zarządu Telewizji Polskiej[40]. Następnie 24 lipca 2020 po złożeniu rezygnacji przez Macieja Łopińskiego z funkcji, Telewizja Polska poinformowała, że Jacek Kurski został pełniącym obowiązki prezesa TVP. Miało to związek z rozpoczęciem urlopu przez Łopińskiego, którego kadencja na stanowisku p.o. prezesa TVP kończyła się 7 sierpnia. Decyzja ta została krytycznie przyjęta przez wielu medioznawców oraz Radę Mediów Narodowych, która mianuje prezesa TVP. Zdaniem ekspertów komunikat TVP, który nie był aktem prawnym był próbą wywierania presji na Radę Mediów Narodowych, aby w przewidzianym na sierpień głosowaniu poparła go na stanowisko prezesa i nie zgłaszała innego kandydata. Dnia 27 lipca Krzysztof Czabański, przewodniczący RMN zwrócił się w imieniu organu o pilne wyjaśnienie tej sprawy przez TVP[41][42][43][44][45][46]. 4 sierpnia 2020 RMN wydała komunikat, w którym stwierdzono, że Jacek Kurski jest członkiem zarządu TVP będącym pełnomocnikiem p.o. prezesa telewizji publicznej[47]. 7 sierpnia 2020 Rada Mediów Narodowych ponownie wybrała go na stanowisko prezesa zarządu TVP[48]. Kadencja na tym stanowisku ma potrwać do połowy 2021 wraz z zatwierdzeniem przez walne zgromadzenie sprawozdania finansowego za rok 2020[49].

Prezesura w Telewizji Polskiej[edytuj | edytuj kod]

Pełniąc funkcję prezesa Telewizji Polskiej, Jacek Kurski zainicjował szereg przedsięwzięć takich jak telenowela historyczna Korona królów oraz serial Młody Piłsudski, a także przeprowadził drastyczne roszady w kadrze telewizji publicznej[50]. Początkowo oglądalność kanałów takich jak TVP 1, TVP 2 oraz TVP Info spadała, co niektórzy eksperci przypisywali „kompromitującej formacji informacyjno-publicystycznej” (Bogusław Chrabota) oraz „agresywnej propagandzie” (Jan Dworak) skierowanej w środowiska opozycyjne wobec Prawa i Sprawiedliwości[50]. Dworak wyliczał kolejno uchybienia telewizji publicznej za rządów Kurskiego: „Organizowanie agresywnych kampanii mających zdyskredytować poszczególne osoby (ostatnio marszałek Grodzki, poprzednio Paweł Adamowicz, Ryszard i Krzysztof Brejzowie, Lech Wałęsa itd.) czy grupy przeciwników PiS (słynna «kasta sędziowska»), tworzenie atmosfery strachu wobec wyolbrzymionych lub wręcz nieistniejących zagrożeń (uchodźcy-imigranci, gender, ideologia LGBT), pomijanie bulwersujących spraw niewygodnych dla rządzących”[50]. Jednocześnie straty w oglądalności z nawiązką Telewizja Polska odrobiła dzięki sprawnej organizacji widowisk rozrywkowych takich jak Sylwester Marzeń z Dwójką oraz Eurowizja Junior, a także „ofercie masowej, plebejskiej, zabarwionej treściami patriotycznymi” (Chrabota)[50]. Wątpliwości wśród ekspertów takich jak Krzysztof Luft budziła natomiast predylekcja Kurskiego do faworyzowania muzyki disco polo w wydarzeniach rozrywkowych emitowanych na kanałach telewizji publicznej[50]. Jacek Karnowski bronił jednak w tej kwestii Kurskiego, twierdząc, iż to stacje komercyjne w ostatnich latach „pozwoliły sobie na prezentowanie audycji przekraczających wszelkie normy”[50].

Postępowania sądowe[edytuj | edytuj kod]

13 czerwca 2006 w trakcie programu Teraz my! oskarżył Platformę Obywatelską i komitet wyborczy Donalda Tuska o finansowanie kampanii wyborczej przed wyborami prezydenckimi oraz parlamentarnymi w 2005 z pieniędzy nielegalnie wyprowadzonych z PZU (tzw. afera billboardowa). Prokuratura Okręgowa w Warszawie umorzyła śledztwo w grudniu 2006 z powodu niestwierdzenia przestępstwa[51]. W odpowiedzi na zarzuty Platforma Obywatelska oskarżyła Jacka Kurskiego o zniesławienie i domagała się przeprosin w mediach oraz przekazania 100 tys. zł na Caritas. 3 kwietnia 2007 Sąd Okręgowy w Warszawie wydał wyrok nakazujący Jackowi Kurskiemu przeproszenie Donalda Tuska na łamach „Rzeczpospolitej” i „Gazety Wyborczej” oraz w TVN i TVP. Zasądził też 15 tys. zł na rzecz Caritas Polska[52].

12 czerwca 2007 Sąd Okręgowy w Warszawie uznał, iż Jacek Kurski naruszył dobra osobiste spółki Agora S.A. podczas programu telewizyjnego Warto rozmawiać z 8 maja 2006 poprzez wygłaszanie niepotwierdzonych zarzutów zniesławiających firmę. Sąd nakazał przeproszenie w „Gazecie Wyborczej” i w TVP2 oraz wpłatę 10 tys. zł na cel społeczny[53]. Sąd Apelacyjny w Warszawie utrzymał ten wyrok w mocy. Jacek Kurski, komentując to orzeczenie, twierdził, iż „Gazeta Wyborcza” przy pomocy posłusznych i usłużnych sędziów (…) może każdego zniszczyć i opluć (…). Za tę wypowiedź został pozwany przez wydawcę, a następnie ponownie zobowiązany sądownie do publikacji przeprosin. Pozwany, mimo uprawomocnienia się wyroku i wezwań, uchylał się od wykonania orzeczeń sądu, wobec czego Agora S.A. sama je zrealizowała w ramach tzw. wykonania zastępczego na koszt dłużnika[54]. W lipcu 2016 Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał wydane orzeczenie za naruszające wolność wyrażania opinii, zasądzając na rzecz Jacka Kurskiego zadośćuczynienie[55].

Po śmierci Pawła Adamowicza w styczniu 2019 satyryk Krzysztof Skiba publicznie uznał Jacka Kurskiego moralnie odpowiedzialnym za morderstwo Adamowicza, w wywiadzie dla Polsat News mówiąc, że „media publiczne szczuły na prezydenta Gdańska i oto mamy tego efekty”. Za tę wypowiedź Skiba został pozwany przez Kurskiego. 23 czerwca 2020 warszawski sąd II instancji wydał prawomocne postanowienie w tej sprawie, uznając, że Skiba mógł użyć tych słów[56].

Niedługo po śmierci Pawła Adamowicza TVP wytoczyła sprawy o zniesławienie prof. Wojciechowi Sadurskiemu, dziennikarzowi „Gazety Wyborczej” Wojciechowi Czuchnowskiemu i dziennikarce „Polityki” Ewie Siedleckiej[57]. Warszawski Sąd Okręgowy w lipcu 2020 roku prawomocnie umorzył sprawę Siedleckiej i Czuchnowskiego[58][59].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn pracownika naukowego Witolda Kurskiego[62] oraz Anny Kurskiej, działaczki NSZZ „Solidarność” i senator. Młodszy brat Jarosława Kurskiego, dziennikarza „Gazety Wyborczej”.

W 1991 ożenił się z Moniką Mucek[63]. Związek ten zakończył się rozwodem w 2015[64]. Z małżeństwa tego ma trójkę dzieci: Zdzisława Antoniego (ur. 1991), Zuzannę (ur. 1994) i Olgierda (ur. 2007).

31 lipca 2018 wziął cywilny ślub z Joanną Klimek[65]. Po stwierdzeniu nieważności pierwszego małżeństwa przez sąd kościelny (a także stwierdzeniu nieważności pierwszego małżeństwa jego drugiej żony), 18 lipca 2020 w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach zawarł z Joanną sakramentalny związek małżeński[66]. Wydarzenie to spotkało się z krytyką w mediach za mniej prywatny, a raczej polityczny, wręcz państwowy charakter, wskazywano je jako dowód niepożądanych powiązań pomiędzy władzą państwową, zarządzanymi przez nią mediami i Kościołem katolickim, podnoszono też niemożność uzyskania unieważnienia małżeństwa przez osoby niezwiązane z władzą[67].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jacek Kurski w bazie Filmweb. [dostęp 2019-05-16].
  2. Odbudowa prawej nogi, rp.pl, 15 stycznia 1994 [dostęp 2019-06-03].
  3. Tłok w Gdańsku i Warszawie, rp.pl, 26 lutego 1997 [dostęp 2019-05-16].
  4. ROP za „prospołecznymi ubezpieczeniami”, rp.pl, 23 grudnia 1996 [dostęp 2019-05-16].
  5. AWS czy Sojusz Katolicki, rp.pl, 12 grudnia 1997 [dostęp 2019-05-16].
  6. Przegrani też walczyli, rp.pl, 2 października 1997 [dostęp 2019-05-16].
  7. Nie wymyśliliśmy drugiego Batmana, rp.pl, 17 października 2000 [dostęp 2019-05-16].
  8. Szef pomorskiej ZChN ostro skrytykował ministrów z PO, wp.pl, 26 czerwca 2001 [dostęp 2019-05-16].
  9. Krótko. Jacek Kurski odwołany, rp.pl, 16 października 2001 [dostęp 2019-05-16].
  10. Serwis PKW – Wybory 2001, pkw.gov.pl [dostęp 2019-05-16].
  11. Wybory do Sejmu: wyniki głosowania Koalicyjny Komitet Wyborczy – Akcja Wyborcza Solidarność Prawicy Okręg wyborczy nr 5 Toruń. wybory2001.pkw.gov.pl. [dostęp 2020-02-25].
  12. Jacek Kurski – gangster polityczny?, wp.pl, 4 października 2001 [dostęp 2019-05-16].
  13. Niewyleczeni z polityki, rp.pl, 31 grudnia 2001 [dostęp 2019-05-16].
  14. Wybory za 24 dni, rp.pl, 3 października 2002 [dostęp 2019-05-16].
  15. Serwis PKW – Wybory 2002, pkw.gov.pl [dostęp 2019-05-16].
  16. Nie chcą Kurskiego w LPR, rp.pl, 27 listopada 2002 [dostęp 2014-06-03].
  17. Serwis PKW – Wybory 2002, pkw.gov.pl [dostęp 2019-05-16].
  18. Jacek Kurski ponownie członkiem Prawa i Sprawiedliwości, wp.pl, 18 grudnia 2004 [dostęp 2019-05-16].
  19. Katarzyna Pastuszko, Komuna poparła Tuska, angora.com.pl, 16 października 2005 [zarchiwizowane 2014-03-09].
  20. a b Miał dziadka w niemieckiej armii. „Głos Pomorza”. Nr 241, s. 1, 4, 15–16 października 2005. 
  21. Jacek Kurski wyrzucony z PiS, wp.pl, 13 października 2005 [dostęp 2019-05-16].
  22. Rząd Marka Belki, [w:] Oxford Wielka Historia Świata, t. 37: Polska pontyfikat Jana Pawła II – rząd Donalda Tuska – kultura i sztuka II połowy XX w., Poznań: Oxford Educational, 2009, s. 156, ISBN 978-83-252-0206-4.
  23. Jacek Kurski znowu w PiS, wp.pl, 15 listopada 2005 [dostęp 2019-05-16].
  24. Serwis PKW – Wybory 2009, pkw.gov.pl [dostęp 2019-05-16].
  25. Agnieszka Mazurczyk, Jędrzej Winiecki, Prymusi i pośle ławki, polityka.pl, 12 czerwca 2010 [dostęp 2019-05-16].
  26. Zmieniło się ścisłe kierownictwo PiS, wp.pl, 22 stycznia 2011 [dostęp 2019-05-16].
  27. Ziobro, Kurski i Cymański wyrzuceni z PiS, wp.pl, 4 listopada 2011 [dostęp 2019-05-16].
  28. Serwis PKW – Wybory 2014, pkw.gov.pl [dostęp 2019-05-16].
  29. Jacek Kurski odchodzi z polityki, wp.pl, 4 czerwca 2014 [dostęp 2019-05-16].
  30. Kurski wyrzucony z Solidarnej Polski, rp.pl, 30 lipca 2014 [dostęp 2019-05-16].
  31. Nowi wiceministrowie w resorcie kultury, mkidn.gov.pl, 20 listopada 2015 [dostęp 2019-05-16].
  32. Nowy Zarząd TVP S.A., tvp.pl, 8 stycznia 2016 [dostęp 2019-05-16].
  33. Agnieszka Kublik, Prezes TVP Jacek Kurski został odwołany przez Radę Mediów Narodowych, wyborcza.pl, 2 sierpnia 2016 [dostęp 2019-05-16].
  34. Rada Mediów Narodowych odwołała Jacka Kurskiego, bankier.pl, 2 sierpnia 2016 [dostęp 2019-05-16].
  35. Jacek Kurski jednak zostaje w Telewizji Polskiej, będzie prezesem do października, wirtualnemedia.pl, 2 sierpnia 2016 [dostęp 2019-05-16].
  36. Jacek Kurski wygrał konkurs na prezesa Telewizji Polskiej, wirtualnemedia.pl, 12 października 2016 [dostęp 2019-05-16].
  37. tw: Jacek Kurski odwołany z funkcji prezesa Telewizji Polskiej, RMN zdecydowała korespondencyjnie (pol.). www.wirtualnemedia.pl/, 2020-03-05. [dostęp 2020-03-06].
  38. Uchwała Rady Mediów Narodowych o odwołaniu prezesa TVP (pol.). sejm.gov.pl. [dostęp 2020-03-10].
  39. Michał Wróblewski: Jacek Kurski został doradcą Zarządu TVP. wiadomosci.wp.pl, 2020-03-10. [dostęp 2020-03-10].
  40. Uchwała Rady Mediów Narodowych w sprawie powołania członka zarządu TVP (pol.). sejm.gov.pl. [dostęp 2020-05-22].
  41. Jacek Kurski p.o. prezesa Zarządu TVP. Zastąpił Macieja Łopińskiego – Wiadomości, wiadomosci.radiozet.pl, 1595 [dostęp 2020-07-24] (pol.).
  42. Jacek Kurski p.o. prezesa Telewizji Polskiej, Maciej Łopiński wróci do rady nadzorczej, www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2020-07-24] (pol.).
  43. Kurski wraca na fotel szefa TVP [ANALIZA], wiadomosci.onet.pl [dostęp 2020-07-24].
  44. Jacek Kurski formalnie nadal członkiem zarządu, a nie p.o. prezesa TVP, www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2020-07-27] (pol.).
  45. Kurski ponownie na fotelu prezesa TVP. Rada Mediów Narodowych żąda pilnych wyjaśnień, gazetapl [dostęp 2020-07-27] (pol.).
  46. TVP: p.o. prezesa Jacek Kurski. Rada Mediów Narodowych: chcemy wyjaśnień, Press.pl [dostęp 2020-07-27] (pol.).
  47. Czabański: Jacek Kurski nie jest p.o. prezesa TVP, tylko pełnomocnikiem Łopińskiego, www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2020-08-04] (pol.).
  48. Jacek Kurski ponownie prezesem TVP. onet.pl. [dostęp 2020-08-07].
  49. Wiadomo, do kiedy Kurski ma kierować TVP, Press.pl, 30 września 2020 [dostęp 2020-10-05].
  50. a b c d e f Cztery lata prezesury Jacka Kurskiego w TVP. „Sprawny i kreatywny, razi jego gust i cynizm”, www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2020-01-12] (pol.).
  51. PO żąda przeprosin w sprawie afery billboardowej, gazeta.pl, 14 grudnia 2006 [dostęp 2019-05-16].
  52. Ja, Jacek Kurski, bardzo przepraszam, gazeta.pl, 4 kwietnia 2007 [zarchiwizowane 2010-04-20].
  53. Jacek Kurski chciał zaszkodzić „Gazecie” – teraz musi przeprosić, wyborcza.pl, 13 czerwca 2007 [dostęp 2019-05-16].
  54. Kurski: Nie przepraszałem Agory, gazeta.pl, 24 czerwca 2010 [zarchiwizowane 2010-06-28].
  55. Jacek Kurski wygrywa w Strasburgu sprawę o spór z „Wyborczą”. „Trzeba tolerować ostrą krytykę”, msn.com, 5 lipca 2016 [dostęp 2016-07-05] [zarchiwizowane 2016-08-19].
  56. „Moralna odpowiedzialność za mord na Adamowiczu”. Skiba wygrał w sądzie z Jackiem Kurskim, Onet Wiadomości, 23 czerwca 2020 [dostęp 2020-06-23] (pol.).
  57. „Moralna odpowiedzialność za mord na Adamowiczu”. Skiba wygrał w sądzie z Jackiem Kurskim, Onet Wiadomości, 23 czerwca 2020 [dostęp 2020-06-23] (pol.).
  58. Wojciech Czuchnowski i Ewa Siedlecka nie muszą przepraszać za łączenie śmierci Pawła Adamowicza z materiałami TVP, www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2020-07-21] (pol.).
  59. Sąd oddalił pozew TVP wobec dziennikarzy „Polityki” i „Gazety Wyborczej”, Press.pl [dostęp 2020-07-21] (pol.).
  60. M.P. z 2017 r. poz. 351 – pkt 10.
  61. Uroczystość wręczenia Krzyży Wolności i Solidarności – Bydgoszcz, 20 marca 2017, ipn.gov.pl [dostęp 2019-05-15].
  62. Marcin Fabjański, Inni bracia K., „Przekrój”, 41/2005 [zarchiwizowane 2009-06-22].
  63. Monika Piorun, Syn Kurskiego jest dziś na ustach całej Polski. Co wiemy o Zdzisławie Kurskim?, natemat.pl, 22. lipiec 2020.
  64. Kurski zamieścił na Twitterze oświadczenie byłej żony. „Życzę powodzenia”, onet.pl, 29 kwietnia 2015 [dostęp 2019-05-16].
  65. Kurski się ożenił. Ślub cywilny i „przyrzeczenie miłości”, dorzeczy.pl, 31 lipca 2018 [zarchiwizowane 2018-07-31].
  66. Monika Kurska – kim jest pierwsza żona Jacka Kurskiego? Były prezes TVP wziął drugi ślub kościelny. kobieta.wp.pl, 2020-07-18. [dostęp 2020-07-20].
  67. Anna Dąbrowska, Joanna Podgórska, Prezes prezesa, „Polityka”, 31 (3272), 28 lipca 2020 (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Jacek Kurski, jacekkurski.blogspot.com [dostęp 2019-05-16].