Jacek Pasławski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jacek Pasławski (ur. 4 lipca 1942 w Zwierzyńcu[1]) – polski kartograf, metodyk i historyk kartografii związany z Uniwersytetem Warszawskim, profesor nadzwyczajny.

W 1965 ukończył studia geograficzne na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu Warszawskiego (jego praca magisterska dotyczyła pruskiej mapy Karte des Deutschen Reiches w skali 1:100 000). Po studiach pracował przez cztery lata w Państwowym Przedsiębiorstwie Wydawnictw Kartograficznych. Następnie w 1969 rozpoczął na UW studia doktoranckie. W 1973 obronił pracę doktorską Kartograficzne aspekty regionalizacji geograficzno-ekonomicznej napisaną pod kierunkiem Lecha Ratajskiego i został na UW zatrudniony jako adiunkt. W 1976 odbył roczne stypendium w Kansas University. Habilitował się w 1992 na podstawie rozprawy Kartogram jako forma prezentacji kartograficznej[1].

Pracując na Uniwersytecie Warszawskim, w latach 1985–1994 prowadził też zajęcia z kartografii i topografii w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach. W okresie 1997–2011 był kierownikiem Katedry Kartografii na Wydziale Geografii i Studiów Regionalnych Uniwersytetu Warszawskiego[2].

Specjalista w zakresie teorii kartografii, w tym kartograficznych metod prezentacji. Autor licznych artykułów dotyczących różnych form prezentacji, w szczególności kartogramów i map kropkowych, oraz historii kartografii. Autor i współautor podręczników akademickich, od 1977 członek redakcji „Polskiego Przeglądu Kartograficznego”, a w 1996–2014 jego redaktor naczelny. Uczestniczył w pracach Rady Redakcyjnej Atlasu Rzeczypospolitej Polskiej.

Członek Stowarzyszenia Kartografów Polskich oraz Polskiego Towarzystwa Geograficznego, w którym był współtwórcą i pierwszym przewodniczącym Oddziału Kartograficznego. Wieloletni członek Komitetu Narodowego ds. Międzynarodowej Asocjacji Kartograficznej oraz Państwowej Rady Geodezyjnej i Kartograficznej. Wypromował 6 doktorów i ponad 30 magistrów. Odznaczony Medalem Stowarzyszenia Kartografów Polskich im. prof. Andrzeja Makowskiego za istotny wkład w rozwój kartografii[2].

Ważniejsze prace[edytuj | edytuj kod]

  1. Jacek Pasławski: Jak opracować kartogram. Warszawa: Uniwersytet Warszawski. Wydział Geografii i Studiów Regionalnych, 2003. ISBN 83-89502-30-5.
  2. Jacek Pasławski (red.): Wprowadzenie do kartografii i topografii. Wrocław: Nowa Era, 2006. ISBN 83-7409-229-7.
  3. Jacek Pasławski: Z historii kartograficznych form i metod prezentacji. W: Internetowy atlas metod kartograficznych [on-line]. 2010-2012. [dostęp 2018-06-28].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Pracownicy Katedry Kartografii 1950-2000, w: Prace i Studia Geograficzne Tom 26, Warszawa 2000, s. 164, 171
  2. a b Anna Wardziak. Medale Stowarzyszenia Kartografów Polskich dla geografów i geodety. „Geodeta”. 9, s. 30–31, wrzesień 2019. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]