Jack Dillon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jack Dillon
Ernest Cutler Price
Ilustracja
Pseudonim Jack the Giant Killer
Hoosier Bearcat
Data i miejsce urodzenia 2 lutego 1891
Frankfort
Data i miejsce śmierci 7 sierpnia 1942
Chattahoochee
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 171 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa średnia, półciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 252
Zwycięstwa 94
Przez nokauty 66
Porażki 8
Remisy 15

Jack Dillon, właśc. Ernest Cutler Price (ur. 2 lutego 1891 we Frankforcie w stanie Indiana, zm. 7 sierpnia 1942 w Chattahoochee na Florydzie[1]) – amerykański bokser, były zawodowy mistrz świata kategorii półciężkiej.

Choć miał naturalną wagę średnią, a później półciężką, skutecznie mierzył się z zawodnikami wagi ciężkiej. Stąd nosił przydomek Jack the Giant Killer.

Pierwsze walki zawodowe stoczył w 1908. Był niepokonany w pierwszych 61 walkach (z których część była rozgrywana no decision), dopiero we wrześniu 1911 przegrał przez techniczny nokaut z Eddiem McGoortym. Wcześniej stoczył udane pojedynki z takimi zawodnikami, jak George Chip (trzykrotnie), Mike Twin Sullivan i Bob Moha (dwukrotnie), z których jeden z Chipem wygrał na punkty, a w pozostałych zdaniem prasy był lepszy (były no decision).

Po pokonaniu 1 stycznia 1912 w Indianapolis Leo Houcka przez techniczny nokaut w 6. rundzie Dillon ogłosił się mistrzem świata w wadze średniej (do 158 funtów)[2]. Od tragicznej śmierci Stanleya Ketchela w 1910 nie było jasne, kto jet mistrzem tej kategorii i kilku pięściarzy: Billy Papke, Hugo Kelly, Georges Carpentier, Cyclone Jim Thompson i Leo Houck rościło sobie prawo do tego tytułu. Powszechne uznanie zyskał jednak Frank Klaus, który 22 lutego 1912 pokonał Sailora Eda Petroskeya. Niezależnie od tego Dillon w latach 1912-1914 wielokrotnie toczył walki reklamowane jako pojedynki o mistrzostwo świata w wadze średniej, zwykle w formule no decision. 23 marca 1912 w San Francisco Frank Klaus pokonał Dillona na punkty po 20 rundach odbierając mu roszczenia do tytułu mistrza świata[3], jednak 28 maja tego roku Dillon pokonał innego pretendenta do tytułu Hugo Kelly'ego przez nokaut w 3. rundzie[4]. Potem Dillon stoczył zwycięskie zdaniem prasy pojedynki no decision m. in. z Jackiem Twin Sullivanem, George'em Chipem (czterokrotnie), Leo Houckiem, Battlingiem Levinskym, Bobem Moha, Frankiem Klausem, Sailorem Edem Petroskeyem i Firemanem Jimem Flynnem, natomiast był zdaniem prasy gorszy od Leo Houcka w walce z października 1913.

14 kwietnia 1914 w Butte zmierzył się z Battlingiem Levinskym o mistrzostwo świata w kategorii półciężkiej (do 175 funtów). Tytuł w tej kategorii był nieobsadzony, odkąd Philadelphia Jack O’Brien przestał go bronić w 1905. Dillon zwyciężył na punkty po 12 rundach i został tym samym nowym mistrzem świata[5], choć jego tytuł nie był powszechnie akceptowany. Dillon bronił wielokrotnie mistrzostwa, przeważnie w formule no decision. Umocnił swoje roszczenia, gdy 15 czerwca 1914 w Butte zwyciężył z innym pretendentem do tytułu Bobem Moha[6]. stoczył następujące walki w obronie tytułu mistrza świata:

Data Miejsce Oponent Wynik Źródło
1914-04-2828 kwietnia 1914 Kansas City Al Norton wygrana na punkty [7]
1914-05-2828 maja 1914 Indianapolis Battling Levinsky no decision [8]
1914-04-1515 kwietnia 1914 Butte Bob Moha wygrana na punkty [6]
1915-02-2020 lutego 1915 Nowy Jork Frank Mantell no decision [9]
1915-02-2323 lutego 1915 Nowy Jork Johnny Howard no decision [10]
1915-06-077 czerwca 1915 Rochester Tom McMahon no decision [11]
1915-06-1111 czerwca 1915 Cincinnati Frank Mantell no decision [12]
1916-01-2828 stycznia 1916 Superior Billy Miske no decision [13]
1916-04-1414 kwietnia 1916 Minneapolis Billy Miske no decision [14]
1916-04-2525 kwietnia 1916 Kansas City Battling Levinsky wygrana na punkty [15]
1916-10-1010 października 1916 Nowy Jork Sailor Grande nokaut w 2. rundzie [16]
1916-10-1717 października 1916 Nowy Jork Tim O’Neil no decision [17]

W tym okresie Dillon walczył również z takimi bokserami, jak Fireman Jim Flynn (czterokrotnie), „Porky” Dan Flynn (trzykrotnie), Ed „Gunboat” Smith (dwukrotnie) czy George Chip.

24 października 1916 w Bostonie Battling Levinsky odebrał Dillonowi tytuł mistrza świata wygrywając z nim na punkty[18]. Był to dziewiąty pojedynek tych pięściarzy[19].

Dillon kontynuował karierę bokserską, walcząc przeważnie no decision. Zmierzył się w tym czasie m.in. z takimi pięściarzami, jak Mike Gibbons (w 1916 i 1917), Billy Miske (w 1916 i dwa razy w 1917), Bob Moha (w 1917), Ed „Gunboat” Smith (w 1917), Al McCoy (w 1917 i dwa razy w 1918), George Chip (w 1917 i 1918) i Harry Greb (w 1917 i 1918). W 1919 walczył tylko raz, przegrywając przez nokaut. Stoczył 15 bokserskich pojedynków w 1920, cztery w styczniu i lutym 1921 i jeszcze jeden w styczniu 1923, po czym zakończył zawodowe uprawianie boksu.

Po zakończeniu kariery prowadził małą restaurację na Florydzie. Został wybrany w 1995 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy[19].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jack Dillon (Ernest Cutler Price) ("Jack the Giant Killer") (the "Hoosier Bearcat"), The Cyber Boxing Zone Encyclopedia [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  2. Barry J. Hugman, 1912-01-01 (158lbs) Jack Dillon nd-w rtd 7 (10) Leo Houck, Virginia Auditorium, Indianapolis, Indiana, USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  3. Barry J. Hugman, 1912-03-23 (158lbs) Frank Klaus w pts 20 Jack Dillon, Daly City Arena, San Francisco, California, USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  4. Barry J. Hugman, 1912-05-28 (158lbs) Jack Dillon nd-w co 3 (10) Hugo Kelly, Empire Theatre, Indianapolis, Indiana, USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  5. Barry J. Hugman, 1914-04-14 Jack Dillon w pts 12 Battling Levinsky, Holland Arena, Butte, Montana, USA - USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  6. a b Barry J. Hugman, 1914-06-15 Jack Dillon w pts 12 Bob Moha, Convention Hall, Butte, Montana, USA - USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  7. Barry J. Hugman, 1914-04-28 Jack Dillon w pts 10 Al Norton, 15th Street Garage Building, Kansas City, Missouri, USA - USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  8. Barry J. Hugman, 1914-05-29 Jack Dillon nd-w pts 10 Battling Levinsky, Federal Park, Indianapolis, Indiana, USA - USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  9. Barry J. Hugman, 1915-02-20 Jack Dillon nd-w pts 10 Frank Mantell, Federal AC, Manhattan, NYC, New York, USA - USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  10. Barry J. Hugman, 1915-02-23 Jack Dillon nd-w pts 10 Johnny Howard, Broadway SC, Brooklyn, NYC, New York, USA - USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  11. Barry J. Hugman, 1915-06-07 Jack Dillon nd-l pts 10 Tom McMahon, Airdome AC, Rochester, New York, USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  12. Barry J. Hugman, 1915-06-11 Jack Dillon nd-w pts 10 Frank Mantell, Harlem AC, Baseball Park, Cincinnati, Ohio, USA - USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  13. Barry J. Hugman, 1916-01-28 Jack Dillon nd-l pts 10 Billy Miske, Grand Opera House, Superior, Wisconsin, USA - USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  14. Barry J. Hugman, 1916-04-14 Jack Dillon nd-w pts 10 Billy Miske, The Armory, Minneapolis, Minnesota, USA - USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  15. Barry J. Hugman, 1916-04-25 Jack Dillon w pts 15 Battling Levinsky, Convention Hall, Kansas City, Missouri, USA - USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  16. Barry J. Hugman, 1916-10-10 Jack Dillon nd-w co 2 Sailor Grande, Broadway SC, Brooklyn, NYC, New York, USA - USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  17. Barry J. Hugman, 1916-10-17 Jack Dillon nd-w pts 10 Tim O'Neil, Broadway SC, Brooklyn, NYC, New York, USA - USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  18. Barry J. Hugman, 1916-10-24 Battling Levinsky w pts 12 Jack Dillon, Armory AA, Boston, Massachusetts, USA - USA, boxrec.com [dostęp 2015-06-21] (ang.).
  19. a b Jack Dillon, International Boxing Hall of Fame [dostęp 2015-06-21] (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]