Jacques André

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jacques André
15 zwycięstw
ilustracja
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 25 lutego 1919
Paryż
Data i miejsce śmierci 2 kwietnia 1988
Antibes
Przebieg służby
Lata służby 1939-1968
Siły zbrojne Francuskie Siły Powietrzne
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
FR CdG palm br.png
Krzyż Wojenny 1939–1945 z brązową palmą (Francja)

Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”

Jacques André (ur. 25 lutego 1919 Paryż, zm. 2 kwietnia 1988 Antibes) – francuski wojskowy, pułkownik pilot, as myśliwski z okresu II wojny światowej, olimpijczyk – lekkoatleta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Paryżu. Jego ojcem był Géo André był sportowcem, uczestnikiem czterech Olimpiad, a w czasie I wojny światowej pilot myśliwski. W związku z tym również on zajął się sportem, trenował lekkoatletykę, a także rozpoczął szkolenie lotnicze. W wieku 15 lat uzyskał uprawnienia pilota szybowcowego, a następnie także instruktora szybowcowego. Został także członkiem kadry narodowej Francji w lekkiej atletyce w 1937 roku.

W dniu 15 kwietnia 1939 roku wstąpił do lotnictwa, skierowano go do szkoły pilotów w Etampes, którą ukończył w dniu 13 grudnia 1939 roku. W dniu 18 lutego 1940 roku został skierowany na stanowisko instruktora w szkole pilotażu w Salon[1]. Funkcję ten pełnił do czasu kapitulacji Francji w czerwcu 1940 roku.

Po kapitulacji Francji opowiedział się po stronie rządu Vichy i pozostał w wojsku, choć pozostawał bez przydziału przebywając na terenie Algierii. Po licznych zabiegach w październiku 1940 roku został skierowany do Syrii, gdzie został pilotem w Grupie Myśliwskiej II/3. W składzie tej grupy brał udział w walkach z oddziałami brytyjskimi i Wolnych Francuzów w czasie operacji zajęcia Syrii przez wojska brytyjskie w czerwcu – lipcu 1941 roku. Po zajęciu Syrii wyjechał do Marsylii, a potem do Algierii. Gdzie nadal jest pilotem w Grupie Myśliwskiej II/3, stacjonującej w Blidzie. Brał udział w zwalczeniu lotnictwa brytyjskiego operującego nad francuskimi wodami terytorialnymi nad Morzem Śródziemnym. W dniu 18 maja 1942 roku zestrzelił swój pierwszy samolot PBY Catalina z brytyjskiego 202 Dywizjonu RAF[1].

Po rozpoczęciu desantu wojsk amerykańsko-brytyjskich w Afryce Północnej, Grupa Myśliwska II/3 nie wzięła udziału w walkach, z uwagi na warunki atmosferyczne. Lotnisko został zajęte przez wojska brytyjskie, a pilotom zaproponowano przyłączenie się do oddziałów Wolnych Francuzów. Panująca na lotnisku atmosfera spowodowała, że zdecydował się na wyjazd do ZSRR, do francuskiego pułku myśliwskiego, walczącego na froncie wschodnim.

Z Algierii wyjechał w październiku 1943 roku, a od 22 grudnia został pilotem w pułku lotnictwa myśliwskiego „Normandia”, posiadał wtedy stopień aspiranta. Z pułkiem tym przeszedł cały szlak bojowy, walcząc z Niemcami na froncie wschodnim, początkowo jako pilot o później dowódca klucza. Wojnę zakończył w maju 1945 roku w Mamonowie w Prusach Wschodnich. W okresie służby w pułku od 22 grudnia 1943 do 9 maja 1945 roku brał udział w 113 lotach bojowych, brał udział w 19 walkach powietrznych w czasie których zestrzelił indywidualnie 14 samolotów przeciwnika i 2 w walkach zespołowych, 3 samolot uszkodził. Był najskuteczniejszym pilotem pułku Normandia[2]. Za swoje zasługi został w dniu 4 czerwca 1945 roku wyróżniony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego.

Po zakończeniu II wojny światowej wrócił wraz z pułkiem do Francji, pozostając w służbie. W tym czasie powrócił do uprawiania sportu i w wszedł w skład francuskiej kadry narodowej w lekkiej atletyce. W 1948 roku uczestniczył w Igrzyskach Olimpijskich w Londynie, startując w biegu 400 m przez płotki, i zajął 6 miejsce w półfinale tej konkurencji[3].

Służąc w lotnictwie początkowo był pilotem myśliwskim, a następnie w latach 1957 – 1960 komendantem centrum wyszkolenia strzeleckiego lotnictwa w Cazaux, następnie szkoły bombardowania w Drachenbronn (1960-1962), dowódcą bazy lotniczej nr 943 w Caen (1965-1965), a potem francuskiej bazy lotniczej Ivato na Madagaskarze (1965-1967). W 1968 roku został dowódcą 4 Obszaru Powietrznego Francuskich Sił Powietrznych w Aix-en-Provence. W tym też roku został przeniesiony do rezerwy, posiadał wtedy stopień pułkownika.

Po zakończeniu kariery wojskowej mieszkał w miejscowości Antibes, gdzie zmarł.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Przemysław Skulski, Janusz Bargiel, Grzegorz Cisek: Asy frontu wschodniego. Wrocław: ACE Publication, 1994, s. 13-14. ISBN 83-86153-05-9.
  • André Jacques (fr.). Ciel de Gloire. [dostęp 2015-03-18].