Jadwiga Bogdanowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jadwiga Bogdanowicz
Data śmierci 5 stycznia 1937
Miejsce spoczynku Cmentarz Łyczakowski we Lwowie
Narodowość polska
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Niepodległości
Odznaka pamiątkowa „Orlęta”

Jadwiga Bogdanowicz (ur. ?, zm. 5 stycznia 1937) – polska działaczka niepodległościowa, społeczna i ruchu kobiecego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W młodości została działaczką koła Towarzystwa Szkoły Ludowej im. Teodora Tomasza Jeża. Od 1912 działała w oddziale żeńskim Związku Strzeleckiego. Po wybuchu I wojny światowej prowadziła gospodę w Wiedniu dla polskich legionistów, od 1915 we lwowskiej Lidze Kobiet. Zorganizowała Gospodę Legionistów we Lwowie, w której udzielano pomocy żołnierzom polskim podczas obrony Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości u zarania II Rzeczypospolitej zaangażowała się w działalność Lidze Niezawisłości i Klubu Kobiet Postępowych. Podczas wojny polsko-bolszewickiej dokonała konsolidacji zrzeszeń kobiecych w celu obrony ojczyzny i stanęła na czele komitetu „Wszystko dla Frontu”. W kolejnych latach była przewodniczącą oddziału Lidze Kobiet we Lwowie[1]. Zasiadała w zarządzie Ochronki im. Józefa Piłsudskiego, powołanej celem opieki nad sierotami po legionistach i obrońcach Lwowa. Działała w Związku Pracy Obywatelskiej Kobiet, pełniąc funkcję wiceprzewodniczącej okręgu wojewódzkiego. Była przewodniczącą Unii Polskich Związków Obrońców Ojczyzny[2].

Po wyborach parlamentarnych 1930 została zastępcą posłów III kadencji wybranych z listy nr 1 (BBWR)[3].

Zamieszkiwała przy ulicy Jabłonowskich 42 we Lwowie.

Zmarła 5 stycznia 1937. Została pochowana na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie 8 stycznia 1937.

Jej mężem był Kazimierz Łada Bogdanowicz, sędzia we Lwowie[4].

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Komitet Kobiecy P. W. K. w Poznaniu. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 298 z 29 grudnia 1928. 
  2. Komunikaty. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 16 z 22 stycznia 1937. 
  3. Po wyborach lwowskich. Komunikat urzędowy. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 270 z 22 listopada 1930. 
  4. Ruch służbowy w byłym zaborze austriackim. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości”, s. 297, Nr 8 z 28 listopada 1919. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]