Jagnięca Grań

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jagnięca Grań po prawej stronie Jagnięcego Szczytu, widok z Doliny Zadnich Koperszadów (podpisane wierzchołki)
Widok z Szerokiej Przełęczy Bielskiej na południe. Poniżej Jagnięcej Grani Dolina Skoruszowa

Jagnięca Grań (słow. hrebeň Jahnencov, hrebeň Jahneniec, Jahnence[1], niem. Jagnence-Grat, węg. Jagnencze-gerinc[2]) – długa boczna grań odchodząca od Jagnięcego Szczytu w północno-zachodnim kierunku i opadająca do wideł Kołowego Potoku i Koperszadzkiego Potoku. Grań ta oddziela od siebie Dolinę Zadnich Koperszadów i jej odgałęzienie – Dolinę Skoruszową – na północnym wschodzie od Doliny Kołowej na południowym zachodzie[3]. Kolejno od Jagnięcego Szczytu znajdują się w niej[4][5]:

W okolicy Pośredniej Skoruszowej Kopy od Jagnięcej Grani odchodzi w stronę Doliny Kołowej boczna grańka, w której za Jagnięcą Ławką (Jahňacia lávka) wznosi się Jagnięca Turniczka (Jahňacia vežička, 1923 m)[5].

Cała Jagnięca Grań leży w granicach ścisłego rezerwatu przyrody i nie jest udostępniona dla taternictwa i ruchu turystycznego[6].

W dawnych czasach Jagnięca Grań i jej stoki były odwiedzane przez myśliwych, dolne partie były też wypasane – stąd pochodzi nazwa grani, będąca źródłem nazwy Jagnięcego Szczytu. Najwcześniejsze znane wejścia na grań:

  • letnie – Martin Róth i dwóch towarzyszy, lipiec 1858 r.,
  • zimowe – Stanisław Hiszpański, 2 kwietnia 1928 r.[7]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 266–267. ISBN 83-01-13184-5.
  2. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  3. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
  4. Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2009-08-01].
  5. a b Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 106. ISBN 83-909352-2-8.
  6. Słowackie przepisy dla taterników. [dostęp 2009-10-17].
  7. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XXIV. Czerwona Turnia – Przełęcz pod Kopą. Warszawa: Sport i Turystyka, 1984, s. 155–157. ISBN 83-217-2472-8.