Jakow Andriuszyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jakow Andriuszyn
Яков Андрюшин
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia 17 kwietnia 1906
Stawropol
Data i miejsce śmierci 8 grudnia 1952
Armawir
Przebieg służby
Lata służby 1933-1946
Siły zbrojne Armia Czerwona,
Wojskowe Siły Powietrzne
Jednostki 128 pułk lotnictwa bombowego
Stanowiska zastępca dowódcy eskadry, dowódca eskadry
Główne wojny i bitwy agresja ZSRR na Polskę, wojna zimowa, wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”

Jakow Iwanowicz Andriuszyn (ros. Яков Иванович Андрюшин, ur. 17 kwietnia 1906 w Stawropolu, zm. 8 grudnia 1952 w Armawirze) – radziecki lotnik wojskowy, kapitan, Bohater Związku Radzieckiego (1943).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo spędził w Armawirze i Tbilisi, w 1931 ukończył fakultet robotniczy (rabfak) przy Krasnodarskim Instytucie Pedagogicznym, następnie uczył się w szkole pilotów w Ługańsku, a od 1933 służył w 70 Brygadzie Lotniczej w Witebsku. We wrześniu 1939 brał udział w agresji ZSRR na Polskę, a 1939-1940 w wojnie z Finlandią; w składzie 43 pułku bombowców wykonał wówczas 24 loty bojowe. Od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami, początkowo jako zastępca dowódcy i dowódca eskadry w 128 pułku lotnictwa bombowego, walczył na Froncie Północno-Zachodnim i Kalinińskim, do marca 1943 wykonał 149 lotów bojowych, niszcząc bombardowaniami wiele samochodów, czołgów, wagonów kolejowych, torów kolejowych, magazynów zapasów i amunicji, stanowisk bojowych, samolotów wroga na ziemi i zabijając wielu niemieckich żołnierzy i oficerów. Później walczył na Froncie Briańskim, 1 Białoruskim i 1 Ukraińskim, do lata 1944 wykonując 251 lotów bojowych, w czerwcu 1944 został dowódcą 35 bombowego pułku lotniczego w stopniu kapitana. 13 lipca 1944 został zestrzelony przez artylerię, a po katapultowaniu się wzięty do niewoli przez węgierskich żołnierzy; po wyleczeniu ran przebywał w niewoli w obozie pod Budapesztem, później w Austrii i Niemczech, skąd 28 kwietnia 1945 został uwolniony, później został poddany weryfikacji przez NKWD. W 1946 został zwolniony ze służby z powodu stanu zdrowia.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

I medale.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]