Jakub Gąsiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jakub Gąsiecki
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 10 lipca 1860
Olkusz
Data i miejsce śmierci 2 maja 1933
Kraków
Przebieg służby
Lata służby 1882-1921
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 40 Pułk Piechoty Austro-Węgier
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr I
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej

Jakub Gąsiecki[1] (ur. 10 lipca 1860 w Olkuszu, zm. 2 maja 1933 w Krakowie) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jakub Gąsiecki urodził się 10 lipca 1860 roku w Olkuszu, w rodzinie Franciszka, kamerdynera, i Marii z Ankusińskich[2]. Po ukończeniu gimnazjum i szkoły wojskowej wstąpił do cesarskiej i królewskiej armii. 1 grudnia 1913 roku został dowódcą c. i k. 40 pułku piechoty „Ritter von Pino” stacjonującego w Rzeszowie, Dębicy i Nisku. Na czele tego oddziału walczył w I wojnie światowej. Od 1 stycznia do 30 listopada 1915 roku dowodził 89 Brygadą Piechoty Landwehry. 17 maja 1916 roku awansował na generała majora ze starszeństwem z 1 maja 1916 roku[3]. 1 listopada 1916 roku został przeniesiony w stan spoczynku. 7 stycznia 1917 roku otrzymał nobilitację szlachecką z predykatem Edler von Włostowiec[4].

W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. Początkowo był inspektorem w Dowództwie Okręgu Generalnego „Kraków” w Krakowie, a później inspektorem piechoty przy tym dowództwie. Od 11 sierpnia 1919 roku dowodził 11 Dywizją Piechoty. Ze stanowiska dowódcy dywizji został zwolniony rozkazem Naczelnego Dowództwa Nr 5326/V/Pf z dnia 28 czerwca 1920 roku. 28 października 1920 roku w Warszawie Najwyższa Wojskowa Komisja Opiniująca pod przewodnictwem generała broni Józefa Hallera stwierdziła jednogłośnie, że „w kierownictwie Generała Podporucznika Gąsieckiego Jakóba 11-tą Dyw. Piech. w walkach dnia 2 czerwca 1920 r. nie można znaleźć żadnego przewinienia”[5].

Od lipca 1920 roku był zastępcą dowódcy Dowództwie Okręgu Generalnego „Warszawa” i jednocześnie zastępcą dowódcy obrony Warszawy. Funkcję tę pełnił do listopada 1920 roku. Od grudnia 1920 roku był kierownikiem kursów oficerskich w Krakowie. Z dniem 1 kwietnia 1921 roku został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu generała porucznika[6]. Dopiero 18 listopada 1921 roku Naczelny Wódz Wojsk Polskich, marszałek Polski Józef Piłsudski zatwierdził uchwałę Najwyższej Wojskowej Komisji Opiniującej i polecił Ministrowi Spraw Wojskowych ogłosić ją zainteresowanemu[7]. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała dywizji[8]. Był prezesem Polskiego Towarzystwa Opieki nad Grobami Bohaterów. Zmarł 2 maja 1933 roku w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie.

Jakub Gąsiecki był żonaty z Marią Pomian-Grabińską, z którą miał dwóch synów.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Po nobilitacji występował jako Jakob Gasiecki Edler von Wlostowiec. W ewidencji Wojska Polskiego figurował wyłącznie jako Jakub Gąsiecki.
  2. Jan Rydel, W służbie cesarza i króla ..., s. 197, natomiast Piotr Stawecki, Słownik biograficzny ..., s. 119 podał, że generał Jakub Gąsiecki urodził się 24 lipca 1860 w Gzichowie, w powiecie olkuskim ówczesnej guberni kieleckiej.
  3. Antonio Schmidt-Brentano, Die k. k. bzw. k. u. k. Generalität 1816-1918, Wiedeń 2007, s. 52 tu jako Jakob Gasiecki Edler von Wlostowiec urodzony 10 lipca 1860 roku.
  4. Kronika. Wiadomości osobiste. „Głos Rzeszowski”, s. 3, Nr 35 z 2 września 1917. 
  5. Uchwały Najwyższej Wojskowej Komisji Opiniującej, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/2/9, s. 217-218. Zachowano pisownię oryginału uchwały. Poza przewodniczącym uchwałę podpisali generałowie porucznicy: Emil Gołogórski, Józef Leśniewski, Tadeusz Rozwadowski i Zygmunt Zieliński.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 15 stycznia 1921 roku, poz. 25, natomiast Piotr Stawecki Słownik biograficzny ..., s. 119 podał, że przeniesienie w stan spoczynku nastąpiło z dniem 1 maja 1921 roku.
  7. Uchwały Najwyższej Wojskowej Komisji Opiniującej, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/2/9, s. 219.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 737.
  9. Dekret Naczelnika Państwa z 24 marca 1922 r. L. 11445/V.M. Adj. Gen. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 10, s. 322)
  10. Kronika. Wiadomości osobiste. Odznaczenia. „Głos Rzeszowski”, s. 4, Nr 10 z 27 lutego 1916. 
  11. Z bliska i z daleka. Odznaczenia. „Ilustrowany Kurier Codzienny”, s. 7, Nr 41 z 11 lutego 1916. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
  • Jan Rydel, W służbie cesarza i króla: generałowie i admirałowie narodowości polskiej w siłach zbrojnych Austro-Węgier w latach 1868-1918, Kraków: Księgarnia Akademicka, 2001, ISBN 83-7188-235-1, OCLC 830250410.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.
  • Zdjęcie generała z 1919