Jakub Gąsiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jakub Gąsiecki
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 10 lipca 1860
Olkusz
Data i miejsce śmierci 2 maja 1933
Kraków
Przebieg służby
Lata służby 18821921
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 40 Pułk Piechoty Austro-Węgier
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr I
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej (w czasie wojny)

Jakub Gąsiecki[1] (ur. 10 lipca 1860 w Olkuszu, zm. 2 maja 1933 w Krakowie) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jakub Gąsiecki urodził się 10 lipca 1860 roku w Olkuszu, w rodzinie Franciszka, kamerdynera, i Marii z Ankusińskich[2]. Po ukończeniu gimnazjum i szkoły wojskowej wstąpił do cesarskiej i królewskiej armii. 1 grudnia 1913 roku został dowódcą c. i k. 40 pułku piechoty „Ritter von Pino” stacjonującego w Rzeszowie, Dębicy i Nisku. Na czele tego oddziału walczył w I wojnie światowej. Od 1 stycznia do 30 listopada 1915 roku dowodził 89 Brygadą Piechoty Landwehry. 17 maja 1916 roku awansował na generała majora ze starszeństwem z 1 maja 1916 roku[3]. 1 listopada 1916 roku został przeniesiony w stan spoczynku. 7 stycznia 1917 roku otrzymał nobilitację szlachecką z predykatem Edler von Włostowiec[4].

W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. Początkowo był inspektorem w Dowództwie Okręgu Generalnego „Kraków” w Krakowie, a później inspektorem piechoty przy tym dowództwie. Od 11 sierpnia 1919 roku dowodził 11 Dywizją Piechoty. Ze stanowiska dowódcy dywizji został zwolniony rozkazem Naczelnego Dowództwa Nr 5326/V/Pf z dnia 28 czerwca 1920 roku. 28 października 1920 roku w Warszawie Najwyższa Wojskowa Komisja Opiniująca pod przewodnictwem generała broni Józefa Hallera stwierdziła jednogłośnie, że „w kierownictwie Generała Podporucznika Gąsieckiego Jakóba 11-tą Dyw. Piech. w walkach dnia 2 czerwca 1920 r. nie można znaleźć żadnego przewinienia”[5].

Od lipca 1920 roku był zastępcą dowódcy Dowództwie Okręgu Generalnego „Warszawa” i jednocześnie zastępcą dowódcy obrony Warszawy. Funkcję tę pełnił do listopada 1920 roku. Od grudnia 1920 roku był kierownikiem kursów oficerskich w Krakowie. Z dniem 1 kwietnia 1921 roku został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu generała porucznika[6]. Dopiero 18 listopada 1921 roku Naczelny Wódz Wojsk Polskich, marszałek Polski Józef Piłsudski zatwierdził uchwałę Najwyższej Wojskowej Komisji Opiniującej i polecił Ministrowi Spraw Wojskowych ogłosić ją zainteresowanemu[7]. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała dywizji[8]. Był prezesem oddziału Polskiego Towarzystwa Opieki nad Grobami Bohaterów. Zmarł 2 maja 1933 roku w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie.

Jakub Gąsiecki był żonaty z Marią Pomian-Grabińską, z którą miał dwóch synów.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Po nobilitacji występował jako Jakob Gasiecki Edler von Wlostowiec. W ewidencji Wojska Polskiego figurował wyłącznie jako Jakub Gąsiecki.
  2. Jan Rydel, W służbie cesarza i króla ..., s. 197, natomiast Piotr Stawecki, Słownik biograficzny ..., s. 119 podał, że generał Jakub Gąsiecki urodził się 24 lipca 1860 w Gzichowie, w powiecie olkuskim ówczesnej guberni kieleckiej.
  3. Antonio Schmidt-Brentano, Die k. k. bzw. k. u. k. Generalität 1816–1918, Wiedeń 2007, s. 52 tu jako Jakob Gasiecki Edler von Wlostowiec urodzony 10 lipca 1860 roku.
  4. Kronika. Wiadomości osobiste. „Głos Rzeszowski”, s. 3, Nr 35 z 2 września 1917. 
  5. Uchwały Najwyższej Wojskowej Komisji Opiniującej, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/2/9, s. 217–218. Zachowano pisownię oryginału uchwały. Poza przewodniczącym uchwałę podpisali generałowie porucznicy: Emil Gołogórski, Józef Leśniewski, Tadeusz Rozwadowski i Zygmunt Zieliński.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 15 stycznia 1921 roku, poz. 25, natomiast Piotr Stawecki Słownik biograficzny ..., s. 119 podał, że przeniesienie w stan spoczynku nastąpiło z dniem 1 maja 1921 roku.
  7. Uchwały Najwyższej Wojskowej Komisji Opiniującej, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/2/9, s. 219.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 737.
  9. Dekret Naczelnika Państwa z 24 marca 1922 r. L. 11445/V.M. Adj. Gen. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 10, s. 322)
  10. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 101 „za zasługi na polu opieki nad grobami wojskowych”.
  11. Kronika. Wiadomości osobiste. Odznaczenia. „Głos Rzeszowski”, s. 4, Nr 10 z 27 lutego 1916. 
  12. Z bliska i z daleka. Odznaczenia. „Ilustrowany Kurier Codzienny”, s. 7, Nr 41 z 11 lutego 1916. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
  • Jan Rydel, W służbie cesarza i króla: generałowie i admirałowie narodowości polskiej w siłach zbrojnych Austro-Węgier w latach 1868–1918, Kraków: Księgarnia Akademicka, 2001, ISBN 83-7188-235-1, OCLC 830250410.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918–1939, Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.
  • Zdjęcie generała z 1919