Jakub Przebindowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jakub Przebindowski
Ilustracja
Foto: Paweł Matyka (2019)
Data i miejsce urodzenia 6 czerwca 1972
Opole
Zawód aktor, kompozytor, reżyser teatralny
Współmałżonek Martyna Kliszewska
Lata aktywności od 1995

Jakub Przebindowski (ur. 6 czerwca 1972 w Opolu) – polski aktor, reżyser teatralny, autor sztuk teatralnych oraz kompozytor muzyki pisanej do teatru.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i edukacja[edytuj | edytuj kod]

Pochodzi z rodziny o artystycznych korzeniach. Jego stryjeczny prapradzadek Józef Przebindowski był artystą rzeźbiarzem, pradziadek Franciszek artystą malarzem, stryjeczny dziadek Zdzisław także artystą malarzem. W rodzinie były również tradycje muzyczne. Uczęszczał do podstawowej oraz średniej szkoły muzycznej, którą ukończył w klasie fletu poprzecznego i fortepianu.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W 1995 zadebiutował w spektaklu Biesy albo Mały Plutarch żywotów nieudanych według Fiodora Dostojewskiego na deskach krakowskiego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej, gdzie dwa lata później zagrał postać Ferdynanda w sztuce szekspirowskiej Burza. Podczas studiów w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego komponował na zamówienie piosenki, był także odpowiedzialny za przygotowanie muzyczne przedstawienia Tadeusza Słobodzianka Prorok Ilja w reż. Mikołaja Grabowskiego (1998). W 1997 ukończył studia aktorskie w Krakowie. Występował w teatrach krakowskich: im. Juliusza Słowackiego (1996–1998), STU (1997–2000, 2003–2020) i Starym Teatrze w Krakowie (od 2003) oraz Teatrze Nowym w Łodzi (1999–2003).

Po raz pierwszy zagrał na dużym ekranie w dramacie Andrzeja Wajdy Wielki tydzień (1995) jako Julek Malecki, brat Jana (Wojciech Malajkat). Pojawił się potem w telewizyjnej ekranizacji książki Jarosława Iwaszkiewicza Sława i chwała reż. Kazimierz Kutz (1997) oraz dwóch seryjnych adaptacja filmowach telewizyjnych powieści Stefana ŻeromskiegoSyzyfowe prace (1998) w reż. Pawła Komorowskiego i Przedwiośnie (2001) w reż. Filipa Bajona. W sztuce Teatru TV „Bigda idzie” (reż. Andrzej Wajda) zagrał Stanisława Mieniewskiego syna lidera socjalistów (Krzysztof Kolberger).

Wystąpił również w roli Krzysztofa Siedleckiego, narzeczonego pielęgniarki Magdy Szymczak (Magdalena Stużyńska-Brauer) w serialu TVP2 Na dobre i na złe (1999, 2000), oraz inteligenta po Politechnice – Karola Kopczyńskiego – w serialu TVN Na Wspólnej (2006–2007). Zagrał także księdza wikarego w „Katyniu” Andrzeja Wajdy.

Jest autorem sztuk teatralnych „Go-Go, czyli neurotyczna osobowość naszych czasów” (Teatr Nowy Łódź 2001, Teatr STU Kraków 2005), „Sz jak Szarik” (Warszawa 2007), „Botox” (Teatr Kamienica – Warszawa 2009), „Antoine” (prapremiera – Teatr Polonia – Warszawa 2010), „Hiszpańska mucha” (Teatr Kamienica). „Być jak Elizabeth Taylor” (prapremiera Teatr IMKA Warszawa 2016), „Frida. Życie. Sztuka. Rewolucja”. Od 2009 roku również reżyseruje w teatrach warszawskich oraz w Polsce. W listopadzie 2008 wydał zbiór wierszy dla dzieci „Dzikie zwierzenia i inne zdarzenia” z ilustracjami Marcina Piwowarskiego.

Wystąpił w drugiej edycji programu Jak oni śpiewają, w której zajął siódme miejsce. W roku 2016 wydał książkę pt. Miasto O. Pocztówkowy Alfabet Opola o zjawiskach kulturowych i społecznych w latach 1945–1979 mających miejsce w Polsce na przykładzie Opola. Jest pomysłodawcą i kuratorem wystawy Frida Kahlo / Przenikanie dotyczącej wpływów malarskiego dzieła Fridy Kahlo na współczesne zjawiska kulturowe i społeczne prezentowanej podczas Międzynarodowych Spotkań z Monodramem w Suwałkach, a także wystawy Frida Kahlo / Obecności prezentowanej podczas Nocy Kultury Opole 2019. Jeden z kuratorów wystawy Urbanorganic otwartej w Galerii TA3 podczas warszawskiej Nocy Muzeów 2019, a także kurator wystawy Carrara Gardens w londyńskiej Galerii Sztuki POSK w 2019 r.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Starszy brat muzyka Ygora Przebindowskiego[1]. Jest żonaty z pochodzącą ze Śląska aktorką i malarką Martyną Kliszewską. Mają córkę Mię.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Sztuki teatralne[edytuj | edytuj kod]

  • Go-Go, czyli neurotyczna osobowość naszych czasów
  • Sz jak Szarik
  • Botox
  • Antoine
  • Hiszpańska Mucha
  • Lunch o północy
  • Być jak Elizabeth Taylor
  • Frida. Życie Sztuka Rewolucja

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tygodnik „Rewia” nr 39, 28 września 2016, s. 10–11.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]