Jakub Sito

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy historyka sztuki. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Jakub Sito
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 10 grudnia 1961
Warszawa
doktor habilitowany
Specjalność: Historia sztuki
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
od 1987
Odznaczenia
laureat nagrody Stowarzyszenia Historyków Sztuki im. ks. prof. Szczęsnego Dettloffa

Jakub Hieronim Sito (ur. 10 grudnia 1961 w Warszawie[1]) – polski historyk sztuki, doktor habilitowany nauk humanistycznych. Profesor, członek Rady Naukowej Instytutu Sztuki PAN w kadencji 2015-2018[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1981-1986 studiował na Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego, studia ukończył pracą magisterską "Wystrój kaplicy grobowej biskupa Fredry przy katedrze w Przemyślu". Od 1987 pracował w Instytucie Sztuki PAN, do 2004 – w pracowni Katalogu Zabytków Sztuki w Polsce. W 2000 na Uniwersytecie Warszawskim obronił pracę doktorską "Tomasz Hutter, rzeźbiarz 1. połowy XVIII w. w Małopolsce", napisaną pod kierunkiem prof. dr hab. Mariusza Karpowicza. W latach 2000-2012 wykładał dla studentów studiów zaocznych historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim (wykłady: "Sztuka Śląska XVI-XVIII w.", "Rzeźba europejska XV-XVIII w." i "Kultura artystyczna Warszawy XVII-XVIII w.", ćwiczenia z zakresu inwentaryzacji zabytków), w 2007-2008 – także na studiach dziennych Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie ("Rzeźba europejska XV-XVIII w."). W latach 2004-2011 organizował i prowadził cykl Zebrań Naukowych Instytutu Sztuki PAN. W 2005 roku współorganizował w Instytucie Sztuki PAN sesję "Architekt, budowniczy, mistrz murarski", a w 2014 konferencję "W kręgu architektów i budowniczych Warszawy XV-XVIII w." W latach 2013-2016 kierował grantem Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki przyznanym przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego na publikację "Słownika architektów i budowniczych Warszawy doby przedrozbiorowej". W 2014 uzyskał habilitację na podstawie książki "Wielkie warsztaty rzeźbiarskie Warszawy doby saskiej. Modele kariery – formacja artystyczna – organizacja produkcji".

Badania zagraniczne prowadził w oparciu o kilka stypendiów badawczych: w Monachium w latach 1991-1992 (stypendium Deutscher Akademischer Austauschdienst); w Wiedniu w 2003 (stypendium Fundacji z Brzezia Lanckorońskich); w Rzymie w 2006 (stypendium Fundacji z Brzezia Lanckorońskich); w Londynie w 2004 i w 2007 (The Robert Anderson Research Charitable Trust). Jest laureatem nagrody Stowarzyszenia Historyków Sztuki im. ks. prof. Szczęsnego Dettloffa.

Interesuje się historią i teorią sztuki nowożytnej, kulturą artystyczną dawnej Warszawy (XVII-XVIII wieku), zagadnieniami nowożytnej sztuki i architektury polskiej (rezydencjonalnej i sakralnej) w kontekście europejskim, rzeźbą polską i europejską XVII-XVIII wieku, ikonografią religijną. Prowadzi działalność ekspercką w zakresie rzeźby polskiej i europejskiej XV-XVIII w. współpracując ze stołecznymi domami aukcyjnymi (Rempex, Desa Unicum), uczestniczy w komisjach konserwatorskich przy ważnych warszawskich obiektach zabytkowych (pałac w Wilanowie, kościół Św. Krzyża).

Jego ojcem jest Jerzy S. Sito, bratem Paweł Sito[1].

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • Barokizacja wystroju katedry przemyskiej za rządów biskupa Aleksandra Antoniego Fredry, Przemyśl 1992
  • Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, Seria Nowa t. III: Województwo rzeszowskie, z. 5: Łańcut i okolice, oprac. M. Omilanowska i J. Sito, Warszawa 1994
  • Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, t. X: Województwo warszawskie, z. 20: Pułtusk i okolice, red. M. Omilanowska i J. Sito, Warszawa 1999
  • Thomas Hutter (1696-1745) rzeźbiarz późnego baroku, Warszawa-Przemyśl 2001
  • Katalog Zabytków Sztuki w Polsce, Seria Nowa t. X: Miasto Przemyśl, cz. 1: Zespoły sakralne, red. J. Sito, oprac. J. Sito i P. Krasny, Warszawa 2005
  • Klasztor Wizytek w Warszawie, Warszawa 2006 (współautorzy: K. Guttmejer i M. Chodyko)
  • Rezydencja i dobra wilanowskie w świetle materiałów archiwalnych z Biblioteki Czartoryskich w Krakowie (rkps 11318 i 11358), Seria: Ad Villam Novam t. 3, Muzeum-Pałac w Wilanowie, Warszawa 2010 (współautor R. Nestorow)
  • Warszawskie inicjatywy budowlano-artystyczne Augusta Aleksandra Czartoryskiego w świetle materiałów archiwalnych z Biblioteki Czartoryskich w Krakowie (rkps 11308 i 11320), seria: Ad Villam Novam t. 4, Muzeum-Pałac w Wilanowie, Warszawa 2010, ss. 93
  • Wielkie warsztaty rzeźbiarskie Warszawy doby saskiej. Modele kariery – formacja artystyczna – organizacja produkcji, Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie, Warszawa 2013
  • Słownik architektów i budowniczych środowiska warszawskiego XV-XVIII w., red. naukowa P. Migasiewicz, H. Osiecka-Samsonowicz, J. Sito, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2016

Artykuły[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Who is who w Polsce. Encyklopedia biograficzna z życiorysami znanych Polek i Polaków, Hübners blaues Who is Who, Zug 2007 (dodatek CD).
  2. Rada Naukowa Instytutu Sztuki PAN

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]