Jan Łasicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Łasicki (ur. 1534, zm. po 1599 w Zasławiu) – teolog i historyk polski urodzony prawdopodobnie w Małopolsce.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wyższe studia odbywał za granicą – kształcił się w Zurychu (1557), Bazylei (w 1558 wpisał się na tamtejszy uniwersytet), Paryżu (gdzie towarzyszył Janowi Zborowskiemu), Padwie (w 1560 słuchał wykładów D. Sygoniusza) i w Niemczech. Wróciwszy do kraju krótko przebywał w Wielkopolsce, skąd udał się jako preceptor synów mieszczanina krakowskiego Jana Paczko w kilkuletnią podróż za granicę. Po pobycie w Szwajcarii (w 1564 był świadkiem zgonu Jana Kalwina w Genewie), przebywał przez niemal 2 lata we Francji, a wkrótce odwiedził również Anglię. W roku 1567 studiował na uniwersytecie w Heidelbergu, w 1570 w Heidelbergu i Wittenberdze, w 1571 w Strasburgu, Pradze i Lipsku. Wróciwszy do kraju przebywał w Wielkopolsce. Sprawował wówczas poselstwa dyplomatyczne z polecenia Stefana Batorego. Początkowo kalwin, w 1567 przeszedł do braci czeskich, którym poświęcił największe swe dzieło. W 1603 roku trafił do pierwszego polskiego Indeksu Ksiąg Zakazanych powstałego z inicjatywy biskupa Bernarda Maciejowskiego[1]. Pod koniec życia osiadł w Wilnie, następnie przeniósł się do Zasławia pod Mińskiem, gdzie zmarł w pierwszych latach XVII wieku.

Ważniejsze dzieła[edytuj | edytuj kod]

Główne jego dzieło to Historia de origine et rebus gestis fratrum Bohemicorum w 8 księgach. Siedem z nich zaginęło. Ósma, traktująca o zwyczajach i organizacji braci czeskich, została wydana przez Komeńskiego w 1660 r.[2] Napisał też kilka pism historycznych, w tym Clades-Danriscanorum (1578) i Historia de ingressu Polonorum in Valachiam (1584), przełożona na język polski przez Syrokomlę pt. Historja wtargnięcia Polaków na Wołoszczyznę (Petersburg, 1855)[3], De Russorum, Moscovitarum et Tartarorum religione, sacrificiis, nuptiarum funerum ritu, Spirae 1582. Był także autorem pracy o bóstwach żmudzkich: De deis Samagitarum (wyd. 1615, 1627 i 1868).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bibliografia Literatury Polskiej – Nowy Korbut, t. 2 Piśmiennictwo Staropolskie, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1964, s. 479-481
  • Dzieła w FBC