Jan Łaszcz (senator)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Łaszcz
Data i miejsce urodzenia 12 grudnia 1862
Zabłocie
Data i miejsce śmierci 25 września 1952
Złojec
senator RP I kadencji
Okres od 1922
do 1925
Przynależność polityczna Chrześcijański Związek Jedności Narodowej

Jan Łaszcz (ur. 12 grudnia 1862 w Zabłociu, zm. 25 września 1952 w Złojcu) – polski polityk i rolnik, senator RP I kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Michała, rolnika i powstańca styczniowego oraz Anny z domu Mazurek. Ukończył szkołę gminną w Markuszowie. Prowadził gospodarstwo rolne w Piotrowicach Małych

Działalność społeczna w okresie zaborów[edytuj | edytuj kod]

Już jako nastolatek został aresztowany przez rosyjską żandarmerię za prowadzenie tajnego nauczania wśród dzieci wiejskich, jednak jako osoba nieletnia został zwolniony. Należał do Ligi Narodowej, Polskiej Macierzy Szkolnej, Sokoła, Okręgowego i Centralnego Towarzystwa Rolniczego (prezes OTR w Nałęczowie i członek zarządu głównego CTR) oraz innych organizacji społecznych i rolniczych. Organizował szkółki ludowe oraz uczestniczył w strajku szkolnym 1905.

W czasie I wojny światowej stał na czele gminnych komitetów ds. rozdziału żywności oraz zbiórki na rzecz Skarbu Narodowego. Był również członkiem Komitetu Pomocy dla Jeńców Wojennych.

Działalność polityczna i końcowe lata życia[edytuj | edytuj kod]

W okresie międzywojennym był prezesem koła Związku Ludowo-Narodowego w Piotrowicach Małych. W 1919 bez powodzenia kandydował na Sejm Ustawodawczy. Podczas kolejnych wyborów parlamentarnych w 1922 został wybrany posłem na Sejm w okręgu nr 24 (Łuków) oraz senatorem RP z województwa lubelskiego. Wybrał mandat senatora.

Podczas wyborów parlamentarnych w 1928 ubiegał się o miejsce w Senacie z list związanego z ZLN Bloku Katolicko-Narodowego, nie uzyskał jednak reelekcji. Nigdy więcej nie starał się o wejście do parlamentu.

W 1935 został właścicielem gospodarstwa w Złojcu, gdzie mieszkał do końca życia, z wyjątkiem lat 1942 - 1945, gdy został przymusowo wysiedlony przez Niemców i powrócił do Piotrowic Małych. W komunistycznej Polsce był kilkakrotnie przesłuchiwany przez Urząd Bezpieczeństwa w Zamościu. Zmarł 25 września 1952 w Złojcu. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Nieliszu.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był dwukrotnie żonaty. W 1882 poślubił Katarzynę Gąszczyk, z którą miał córkę Julię. W 1912 ożenił się z Katarzyną Sadowską, z którą doczekał się pięciu synów, m.in. Józefa zamordowanego przez Niemców w obozie Auschwitz-Birkenau oraz Piotra, którego w 1945 aresztowało NKWD i został zamordowany w Związku Sowieckim.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]