Jan Andrzej Betley

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Andrzej Betley
Data urodzenia 1 października 1926
Data i miejsce śmierci 11 lutego 1991
Edynburg, Wielka Brytania
Zawód, zajęcie historyk

Jan Andrzej Betley (ur. 1 października 1926, zm. 11 lutego 1991 w Edynburgu) – polski historyk emigracyjny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był uczestnikiem powstania warszawskiego - żołnierz Narodowych Sił Zbrojnych (NSZ) (ranny w nogę 7 września 1944). Następnie przebywał w niewoli niemieckiej. Po 1945 pozostał na emigracji. Ukończył studia historyczne na University of Bristol, doktorat obronił na Uniwersytecie im. Radbouda w Nijmegen. Pracował jako profesor uniwersytecki w Delhi (Indie), a następnie w Ahmadu Bello University w Zarii w Nigerii. Od 1962 był członkiem czynnym zamiejscowym Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie. W 1967 powierzono mu stanowisko docenta na University of Ibadan[1].

Głównym przedmiotem badań naukowych Jana Andrzeja Betleya było powstanie listopadowe, jest autorem monografii o stosunku wielkich mocarstw do tego wydarzenia.

Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 12, rząd 3/4, grób 17)[2].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Belgium and Poland in international relations 1830-1931, 's-Gravenhage: Mouton 1960.
  • Stefan Szolc Rogozinski and the Anglo-German rivalry in the Cameroons, Ibadan: Ibadan University Press 1970.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rafał Stobiecki, Klio na wygnaniu. Z dziejów polskiej historiografii na uchodźstwie w Wielkiej Brytanii po 1945 r., Poznań: Wydawnictwo Poznańskie 2005.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]