Jan Bieżuński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Adam Bieżuński
Julian Brzeziński
Orzyc, Minus
podporucznik, Flight Sergeant podporucznik, Flight Sergeant
Data i miejsce urodzenia 17 czerwca 1905
Ulatowo-Pogorzel
Data śmierci 18 marca 1968
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Roundel of France.svg Aéronautique Militaire,
RAF roundel.svg RAF,
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
Jednostki 1 Pułk Lotniczy,
Dywizjon 300,
Dywizjon 300
Stanowiska radiotelegrafista, szef plutonu radionawigacyjnego, strzelec radiotelegrafista,
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania francuska 1940
Późniejsza praca nauczyciel
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie) Medal Lotniczy (czterokrotnie) Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Brązowy za Długoletnią Służbę Gwiazda Lotniczych Załóg w Europie (Wielka Brytania)

Jan Adam Bieżuński vel Julian Brzeziński pseud.: „Orzyc”, „Minus” (ur. 17 czerwca 1905 w Ulatowie-Pogorzeli, zm. 18 marca 1968) – podporucznik lotnictwa czasu wojny, radiotelegrafista służby stałej, cichociemny, oficer Armii Krajowej, nauczyciel.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jan Bieżuński po ukończeniu szkoły powszechnej w 1917 roku pracował jako pomocnik sekretarza gminnego w Jednorożcu. W 1925 roku wstąpił do 4 kompanii poborowej przy 1 pułku lotniczym. W pułku tym służył do wybuchu wojny. W 1938 roku ukończył 6. klasę gimnazjum starego typu w Pruszkowie.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku służył w 1 pułku lotniczym. 17 września przekroczył granicę polsko-rumuńską, został internowany, skąd po ucieczce dostał się do Francji, gdzie od listopada 1939 roku do stycznia 1940 roku służył w Polskich Siłach Powietrznych. Od stycznia 1940 roku przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie służył jako radiotelegrafista w dywizjonie 300, z którym uczestniczył w pierwszej, historycznej wyprawie polskiego lotnictwa bombowego z Wielkiej Brytanii na Niemcy w nocy z 14 na 15 września 1940 roku (3 bombowce z dywizjonów 300 i 301). Łącznie wykonał 45 lotów operacyjnych.

Po przeszkoleniu do zadań lotnictwa w konspiracji oraz w radiotelegrafii i dywersji, został zaprzysiężony 4 marca 1943 roku i przyjął pseudonim „Orzyc” i następnie przeniesiony do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech.

Został zrzucony w Polsce w nocy z 3 na 4 kwietnia 1944 roku w ramach operacji lotniczej „Weller 5”. Był przewidziany do Wydziału Lotnictwa Oddziału III Komendy Głównej AK. Parę dni po skoku, 7 kwietnia 1944 roku został przypadkowo aresztowany w Warszawie. Po wydostaniu się z Pawiaka przeniesiono go z Warszawy i przydzielono do Okręgu Lublin AK. 18 lipca 1944 roku pobrał z oddziału partyzanckiego „Pająk” radiostację i wraz z 5-osobową ochroną udał się na wschód, prawdopodobnie do Obszaru Lwowskiego AK. Szczegóły zadania nie są znane.

Po II wojnie światowej był prześladowany przez UB i nękany częstymi przesłuchaniami. Osiedlił się w gminie Bartoszyce i został kierownikiem szkoły podstawowej w Kiertynach Wielkich. Walnie przyczynił się do jej rozwoju[1]. Po nagłej śmierci w 1968 roku został pochowany na cmentarzu komunalnym w Bartoszycach przy ul. Kętrzyńskiej[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Był synem Antoniego i Franciszki z domu Mordwy. W 1939 roku ożenił się z Jadwigą Siwek (ur. w 1912 roku), z którą miał 3 dzieci: Mirosławę (ur. w 1940 roku) zamężną Juszczuk, Lesława (ur. w 1946 roku) i Zbigniewa (ur. w 1948 roku), późniejszego generała brygady, dowódcę Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych, doradcę Ministra Spraw Wewnętrznych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Obwód szkoły. [dostęp 2013-06-22].
  2. Niebieska Eskadra, profil Jana Bieżuńskiego. [dostęp 2013-06-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]