Jan Bokszczanin (pułkownik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy oficera WP. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Jan Bokszczanin
Ilustracja
Jan Bokszczanin (przed 1933)
pułkownik artylerii pułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 7 lipca 1887
Syryca
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1914-1940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki I Korpus Polski w Rosji
III Korpus Polski w Rosji
2 Pułk Artylerii Polowej Legionów
11 Pułk Artylerii Polowej
10 Pułk Artylerii Ciężkiej
Stanowiska dowódca dywizjonu
kwatermistrz pułku
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Jan Bokszczanin (ur. 7 lipca 1887 w Syrycy, zm. kwiecień 1940 w Charkowie) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 7 lipca 1887 w Syrycy na terenie ówczesnego Imperium Rosyjskiego, w rodzinie Stanisława i Pelagii z Maciuszewskich[1].

W czasie I wojny światowej służył w armii rosyjskiej, a po jej rozpadzie dołączył do tworzonego na wschodzie Wojska Polskiego. Był żołnierzem III Korpusu Polskiego oraz I Korpusu Polskiego[1].

Po zakończeniu wojny został przyjęty do Wojska Polskiego. Pełnił służbę w 2 pułku artylerii polowej Legionów. W dniach 3–5 czerwca 1920 dowodził podgrupą artylerii w obronie rzeki Berezyny[2]. W sierpniu i wrześniu 1920 dowodził grupą artylerii przydzieloną do XXXIII Brygady Piechoty[3]. 9 września 1920 został zatwierdzony w stopniu kapitana artylerii z dniem 1 kwietnia 1920, w „grupie byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”. W latach 1920–1923, na froncie i w garnizonie Kielce, dowodził II dywizjonem 2 pap Leg.[4][5]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 133. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Z dniem 1 sierpnia 1924 został przesunięty ze stanowiska dowódcy II dywizjonu na stanowisko kwatermistrza pułku[6].

1 grudnia 1924 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 27. lokatą w korpusie oficerów artylerii[7]. Następnie pełnił służbę na stanowisku zastępcy dowódcy 11 pułku artylerii polowej w Stanisławowie[8]. W marcu 1929 objął dowództwo 10 pułku artylerii ciężkiej w Pikulicach k. Przemyśla i sprawował je przez kolejnych dziesięć lat[9]. Na pułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 9. lokatą w korpusie oficerów artylerii[10].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 dowodził artylerią Obrony Przemyśla. W dalszym etapie walk dostał się do niewoli radzieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Grób symboliczny na Cmentarzu Starym w Kielcach, kwatera 5-B[11].

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[12]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 38.
  2. Barszczewski 1929 ↓, s. 14.
  3. Barszczewski 1929 ↓, s. 17-18.
  4. Barszczewski 1929 ↓, s. 7.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 717, 816.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 73 z 30 lipca 1924 roku, s. 418.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 640, 738.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 385, 450.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 22 marca 1929 roku, s. 101.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 176, 710.
  11. Cmentarium - Spis zmarłych pochowanych na Cmentarzu Starym w Kielcach, cmentarium.sowa.website.pl [dostęp 2019-11-30].
  12. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 41 z 6 grudnia 1921 roku, s. 1608.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 19 marca 1935 roku, s. 19.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]