Jan Bylczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Bylczyński
major artylerii major artylerii
Data i miejsce urodzenia 17 listopada 1895
Bylczyce, pow. Grodno
Miejsce śmierci Korwie k.Mejszagoła
Przebieg służby
Lata służby 1914-1939
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Odznaka Honorowa Wojsk Litwy Środkowej.jpg Wojsko Litwy Środkowej
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 19 pal
Stanowiska 2 zastępca dowódcy (Kwatermistrz)
Główne wojny i bitwy I wojna światowa Wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa Kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej

Jan Bylczyński herbu Dęboróg (ur. 17 listopada 1895 roku w Bylczycach w powiecie grodzieńskim, zm. ?) – major artylerii WP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Feliksa Bylczyńskiego – carskiego oficera[1] i Rozalii z domu Klawe. Służbę w wojskową zaczynał jako podoficer w armii carskiej. Z końcem 1918 roku zaciągnął się 4 DSP gen. Żeligowskiego.

Od lipca 1919 – pozytywnie zweryfikowany (w stopniu podporucznika WP) z przydziałem do 19 pułku artylerii polowej[2]. Brał udział w ofensywie wileńskiej w roku 1919 (za co został odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych)[3], następnie we wszystkich walkach na Litwie Środkowej (zwłaszcza w czasie od 9 października do 19 listopada 1920 roku).

W r. 1932 awansowany na kapitana (rozkazem z dn. 1.01.1928 r.)[4].

I dywizjon 19 pułku artylerii lekkiej stacjonował w Nowej Wilejce. Tuż przed wrześniem 1939 r. major Bylczyński był na etacie kwatermistrzowskim[5].

Kampania wrześniowa[edytuj | edytuj kod]

W kampanii wrześniowej pułk wziął udział w ramach 19 Dywizji Piechoty w składzie Armii „Prusy”. 19 pułk artylerii lekkiej został przydzielony do 38 Dywizji Piechoty Rezerwowej. 1 września pułk został ześrodkowany w rejonie Łowicz – Sochaczew. 3 września organizował obronę Tomaszowa Mazowieckiego, 4 września obronę na przedpolu Piotrkowa Trybunalskiego. 5 września odpierając niemieckie uderzenie na Piotrków Trybunalski poniósł ciężkie straty i został zmuszony do odwrotu za Pilicę. Po tych walkach 19 Dywizja Piechoty została rozdzielona na dwie grupy, i tak też podzielił się 19 pal. I dywizjon i część II-go walczyła nadal w grupie dowodzonej przez płk Tadeusza Pełczyńskiego, a dowodzenie IV dywizjonem objął ppłk Jan Kruk-Śmigla. Resztki 19 pułku artylerii lekkiej zakończyły swój szlak bojowy 27 września pod Terespolem.

Losy powojenne majora Jana Bylczyńskiego są nieznane.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • T. Epsztein, S. Górzyński, Spis ziemian Rzeczypospolitej w r. 1930. Województwo poleskie. Cz. 1, Warszawa 1996.
  • Rocznik oficerski za rok 1923, Warszawa 1923
  • Rocznik oficerski za rok 1932, Warszawa 1933
  • Spis oficerów służby czynnej z dn. 1.06.1921 za rok 1921
  • Rocznik oficerski za rok 1939, Warszawa 2006

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. T. Epsztein, S. Górzyński, Spis ziemian Rzeczypospolitej w r. 1930. Województwo poleskie. Cz. 1, Warszawa 1996.
  2. Rocznik Oficerski 1923, Warszawa 1923
  3. Spis oficerów służby czynnej z dn. 1.06.1921 za rok 1921
  4. Rocznik oficerski za rok 1932, Warszawa 1933
  5. Rocznik oficerski za rok 1939, Warszawa 2006