Jan Chudzicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Chudzicki
Jesionowski
major lekarz major lekarz
Data i miejsce urodzenia 12 czerwca 1892
Stara Olsza
Data i miejsce śmierci 10 marca 1972
Kraków
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzeł LWP.jpg LWP
Jednostki 3 Pułk Piechoty
38 Pułk Piechoty
10 Batalion Sanitarny
Zakład Amunicyjny Nr 4
5 Dywizjon Samochodowy
5 Dywizjon Taborów
20 Pułk Piechoty
73 Pułk Piechoty
6 Pułk Artylerii Lekkiej
6 Dywizja Piechoty
Stanowiska starszy lekarz dywizjonu
naczelny lekarz pułku
szef służby zdrowia dywizji
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
I wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa

Jan Antoni Chudzicki, ps. „Jesionowski” (ur. 12 czerwca 1892 w Starej Olszy, zm. 10 marca 1972 w Krakowie) – major lekarz Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 12 czerwca 1892 roku w rodzinie Józefa i Leokadii[1]. Był starszym bratem Józefa (1895-1926), legionisty i oficera Wojska Polskiego. W 1912 roku został absolwentem Gimnazjum św. Jacka w Krakowie. Wówczas rozpoczął studia medycyny w Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego[1].

Po wybuchu I wojny światowej, 4 września 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył jako patrolowy sanitarny w szeregach 3 pułku piechoty w składzie II Brygady[1]. 1 listopada 1916 roku został mianowany chorążym sanitarnym[2]. Pod koniec 1917 roku awansowany do stopnia podporucznika sanitarnego. Od połowy lutego 1918 służył w II Korpusie Polskim w Rosji. Brał udział w bitwie pod Kaniowem w maju 1918 i trafił do niewoli niemieckiej. Po oswobodzeniu był żołnierzem na obszarach rosyjskich, gdzie ponownie dostał się do niewoli.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Szpitala Załogi w Modlinie. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 27. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, w grupie medyków (od 1923 roku - grupa podlekarzy), a jego oddziałem macierzystym była wówczas Kompania Zapasowa Sanitarna Nr 6[3].

W latach 1923-1924 był młodszym lekarzem pułku w 38 pułku piechoty w Przemyślu, pozostając oficerem nadetatowym 10 Batalionu Sanitarnego z jednoczesnym odkomenderowaniem na studia uniwersyteckie w Krakowie[4][5]. Od 1926 roku pełnił służbę w garnizonie Kraków. W 1928 roku służył w Zakładzie Amunicyjnym Nr 4, pozostając w kadrze oficerów służby zdrowia[6]. W 1930 uzyskał dyplom doktora wszech nauk lekarskich[7]. 26 marca 1931 został przeniesiony w korpusie oficerów sanitarnych z grupy podlekarzy do grupy lekarzy[8]. 22 grudnia 1931 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 i 2. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy[9]. 23 października 1931 został przeniesiony z 5 Dywizjonu Samochodowego w Krakowie do 5 Dywizjonu Taborów w Bochni na stanowisko starszego lekarza[10][11]. Od 18 listopada 1935 był naczelnym lekarzem 20 pułku piechoty w Krakowie[1]. Od 15 listopada 1937był naczelnym lekarzem 73 pułku piechoty w Katowicach, a od maja 1939 naczelnym lekarzem 6 pułku artylerii lekkiej w Krakowie[1].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku był szefem służby zdrowia 6 Dywizji Piechoty[12]. Po zakończeniu wojny przez pewien czas był oficerem Ludowego Wojska Polskiego. Później pracował jako lekarz, prowadząc własną praktykę prywatną. Zmarł 10 marca 1972 w Krakowie. Został pochowany na Cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Wykaz Legionistów ↓.
  2. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 58.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 320.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 237, 1204, 1279.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1073, 1087.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 718, 744.
  7. Konopka 1936 ↓, s. 56.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 96.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 22 grudnia 1931 roku, s. 408.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 23 października 1931 roku, s. 330.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 327, 787.
  12. Głowacki 1986 ↓, s. 329.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]