Jan Czopik-Leżachowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Czopik-Leżachowski (ur. 1 lutego 1938 we wsi Leżachów koło Sieniawy, zm. 27 grudnia 1977 w wypadku samochodowym w okolicach Jarosławia) – polski poeta i prozaik.

W latach 1956-1965 studiował filologię polską oraz historię sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim. Tytuł magistra historii sztuki otrzymał w 1965 r. Debiutował na łamach czasopisma „Poglądy” w 1956 roku. Był członkiem wrocławskiej grupy literackiej „Dlaczego nie”. Pracował również w Polskim Radiu, najpierw we Wrocławiu, później w Warszawie. Od marca 1977 r. przeniósł się na stałe do Warszawy.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Oko jedno i drugie (poezje)
  • Zabrońcie się żegnać (powieść)
  • Jest poranek (poezje)
  • Dolina dzwonów (powieść)
  • Lipiec po maju (opowiadania)
  • Niewymownie się ucałować (poezje)
  • Tropy (poezje, 1978)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lesław M. Bartelski: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wyd. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.