Jan Dangel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Wacław Dangel
Data i miejsce urodzenia 19 sierpnia 1916
Brześć
Data i miejsce śmierci 30 grudnia 1974
Warszawa
doktor habilitowany nauk ekonomicznych
Alma Mater Szkoła Główna Handlowa w Warszawie
Doktorat 1964
Habilitacja 1969
Instytut Budownictwa Mieszkaniowego
Okres zatrudn. 1949-1974
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Grób ekonomisty Jana Dangela oraz książąt Druckich-Lubeckich w Alei Katakumbowej na Starych Powązkach w Warszawie

Jan Wacław Stanisław Dangel pseudonim Smoleński (ur. 19 sierpnia 1916 w Brześciu, zm. 30 grudnia 1974 w Warszawie[1]) – polski ekonomista, żołnierz polskiego podziemia. W latach 1938-1939 i 1945-1948 student SGH, ekonomista, doc. dr hab.

Pochodzenie i losy w międzywojniu[edytuj | edytuj kod]

Był synem Stanisława Romana i Felicji z domu Wańkowicz oraz bratem Stanisława Karola. Wychowywał się w Mińsku Litewskim, a od 1918 w Warszawie. W 1938 otrzymał świadectwo dojrzałości w Państwowym Gimnazjum im. Tadeusza Czackiego. Tutaj należał do Grup Szkolnych ONR. Studiował w SGH, gdzie był zastępcą kierownika ONR[2].

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

3 września 1939 w kierownictwie Biura Werbunkowego do Legionu Akademickiego w Warszawie. 6 września 1939 po apelu płk. Romana Umiastowskiego opuścił Warszawę z grupą studentów, której dowódcą był adwokat Jan Pożaryski. Wcielony do wojska przez kpt. Eugeniusza Klebana pomocnika oficera informacyjnego w sztabie 10 dywizji piechoty. Powrócił do Warszawy, gdzie walczył do kapitulacji. Założyciel i przywódca organizacji konspiracyjnej, w której przyjął pseudonim „Smoleński”. W listopadzie 1939 przystąpił do Tajnej Armii Polskiej. Aresztowany 26 listopada 1940 został osadzony na Pawiaku, a potem więziony w niemieckich obozach koncentracyjnych: Oświęcimiu, Dachau, Sachsenhausen.

Po wojnie[edytuj | edytuj kod]

Od roku 1949 kierownik Zakładu Statystyki Mieszkaniowej w Instytucie Budownictwa Mieszkaniowego. Dokończył studia na SGH, w 1964 otrzymał stopień doktora, w 1969 habilitował się. Od roku 1973 kierownik Zakładu Spółdzielczości Mieszkaniowej w Spółdzielczym Instytucie Budowniczym. Był także współorganizatorem i długoletnim wiceprzewodniczącym Stowarzyszenia Wychowanków Szkoły im. Tadeusza Czackiego. Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[3]. Pochowany w Alei Katakumbowej na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (grób 129/130)[4].

Żonaty z Teresą Elżbietą Drucką-Lubecką (ur. 1925) miał z nią dwóch synów: Tomasza Stanisława - doktora habilitowanego nauk medycznych, twórcę Fundacji Warszawskie Hospicjum dla Dzieci oraz Pawła Jana – reżysera teatralnego[5]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. dane biograficzne na stronie Sejmu Wielkiego
  2. W.J. Muszyński, Duch młodych. Organizacja Polska i Obóz Narodowo-Radykalny w latach 1934-1944. Od studenckiej rewolty do konspiracji niepodległościowej, IPN, Warszawa 2011, s. 215, przypis nr 30.
  3. Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1945 T.2. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 43–44. ISBN 83-211-0758-3.
  4. KAROL DRUCKI LUBECKI. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2019-11-02].
  5. Polacy z wyboru Jan Dangel