Jan Dukas (cezar)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Dukas
samozwańczy Cesarz Bizancjum
Okres 1074
Dane biograficzne
Dynastia Dukasów
Data urodzenia po 1006
Data śmierci ok. 1088
Ojciec Andronik Dukas
Rodzeństwo Konstantyn X Dukas
Dzieci Andronik Dukas

Jan Dukas (grec. Ιωάννης Δούκας, ur. po 1006, zm. ok. 1088) – cezar i uzurpator bizantyński w 1074 roku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Andronika Dukasa, młodszym bratem cesarza Konstantyna X Dukasa. Przez brata został mianowany cezarem. W okresie rządów bratanka Michała VII Dukasa był jego głównym doradcą. Po jakiś czasie Michał VII znalazł się pod przemożnym wpływem logotety Niceforitzesa, ten zaś pozbył się Jana z dworu. W 1074 Roussel de Bailleul, normański najemnik w armii bizantyńskiej ogłosił Jana Dukasa cesarzem. Obaj buntownicy po klęsce zadanej im przez Turków (wezwanych przez Michała VII) dostali się do niewoli. Michał VII wykupił stryja i ten przywdział habit. Jan udał się do swoich włości w Tracji. W 1081 roku wsparł bunt Aleksego I Komnena. Jego synem był Andronik Dukas.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Michael Angold, Cesarstwo Bizantyńskie 1025-1204. Historia polityczna, przeł. Władysław Brodzki, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich 1993, s. 109-111, 120-123.
  • Jarosław Dudek, Oblicza rebelli Roussela de Bailleul (1073-1075), normandzkiego rycerza na służbie bizantyńskiej [w:] Zamach stanu w dawnych społecznościach, pod red. Arkadiusza Sołtysika przy współpracy Justyny Olko, Warszawa: Ośrodek Badań nad Tradycją Antyczną Uniwersytet Warszawski 2004, s. 275–292, ​ISBN 83-920180-3-6