Jan Ertmański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Ertmański
Data i miejsce urodzenia 5 października 1902
Poznań
Data i miejsce śmierci 10 maja 1968
Londyn
Obywatelstwo  Polska
Kategoria wagowa półśrednia

Jan Ertmański (ur. 5 października 1902 w Poznaniu, zm. 10 maja 1968 w Londynie) – polski bokser, olimpijczyk.

Był jednym z pionierów uprawiania boksu w Polsce. Jako jeden z pierwszych opanował techniczne elementy walki pięściarskiej. Startował w Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu 1924 w wadze półśredniej, ale odpadł w pierwszej walce (podobnie jak wszyscy inni reprezentanci Polski).

Był dwukrotnym mistrzem Polski w 1924 w wadze półśredniej (były to pierwsze mistrzostwa Polski) oraz w 1926 w wadze średniej. Trzykrotnie zdobywał mistrzostwo okręgu poznańskiego w wadze średniej (1925, 1926, 1928). Walczył w klubach poznańskich: Wielkopolskim Klubie Bokserskim, Pentatlonie i Warcie. Był nauczycielem Feliksa Stamma.

Po powstaniu warszawskim przeszedł przez obozy koncentracyjne w Dachau i Buchenwaldzie. Po wojnie mieszkał w Londynie, gdzie zmarł. Pochowany na Hendon Cemetery. Jan Ertmański stoczył ponad 300 amatorskich walk.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]