Jan Franciszek de Pouppart

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Franciszek de Pouppart
generał major generał major
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia koronna
Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Jednostki 11 Regiment Pieszy Grenadierów wojna polsko-rosyjska (1792)
Główne wojny i bitwy wojna siedmioletnia

Jan Franciszek de Pouppart h. własnego (żył w 2. poł. XVIII wieku) – generał major w armii koronnej Rzeczypospolitej Obojga Narodów, a później armii rosyjskiej.

Francuz, służył w armii austriackiej i uczestniczył w wojnie siedmioletniej. W 1775 przeszedł do służby polskiej. Od 1776 jako pułkownik 11 RP Grenadierów (w PSB błędnie go podano jako dowódcę 10 RP) stacjonował w garnizonach Kamieńca Podolskiego[1].

W 1790 roku uzyskał polski indygenat[2], a także kupił patent generalski jako dowódca Brygady Piechoty w Dywizji księcia Józefa Poniatowskiego. W 1792 walczył przeciwko Rosji i 25 czerwca został odznaczony Medalem Złotym Orderu Virtuti Militari[1][3] (później zamienionym na krzyż kawalerski). Potem pozostał w służbie targowickiej. Po upadku Rzeczypospolitej służył w armii rosyjskiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Maria Czeppe i Elżbieta Orman: Pouppart Jan Franciszek de, h. własnego. W: PSB. T. XXVIII/1984-1985 [on-line]. ipsb.nina.gov.pl. [dostęp 2018-11-04].
  2. Edward Rawicz: Indygenat w Polsce za Stanisława Augusta, w: „Rocznik Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Przemyślu za rok 1924”, Przemyśl 1924, s. 54.
  3. Mariusz Machynia, Czesław Srzednicki: Wojsko koronne. Sztaby i kawaleria. Kraków 2002, s. 37.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]