Jan Galewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Galewicz
Data i miejsce urodzenia 22 stycznia 1911
Warszawa
Narodowość  Polska
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Jan Galewicz (ur. 22 stycznia 1911 w Warszawie, zm. ?) – polski prawnik i urzędnik konsularny pochodzenia żydowskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Wydziału Prawa na Uniwersytecie Warszawskim (1933). Brał udział w Powstaniu w getcie warszawskim (1943), skąd przewieziono go do obozu koncentracyjnego (1943–1945). W 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej oraz został oficerem wywiadu WP[1]. W tymże roku podjął też pracę w konsulacie generalnym PRL w Nowym Jorku, gdzie m.in. sprawował stanowisko konsula generalnego (1947–1953), które następnie porzucił udając się przez Francję, Urugwaj do Meksyku.

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Chojnowski: Polski epizod „rewolucji kulturalnej” w Chinach. Zapiski ambasadora Witolda Rodzińskiego, Dzieje Najnowsze, Rocznik XLVI — 2014, 4, s. 135
  2. M.P. z 1952 r. nr 9, poz. 77

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Soviet and satellite defectors, FBI Washington 1959, 65 s.