Jan Gołąbecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Gołąbecki vel Kolombeski (również Gołembiewski, Gołębiewski lub Gołębiowski) (ur. 1760 w Ostrowie[a], zm. 29 kwietnia 1851 w Paryżu) – weteran kampanii napoleońskich.

W 1774 roku miał wstąpić do wojska francuskiego. W roku 1790 otrzymał stopień kaprala, w 1808 został wcielony do 3 pułku Legii Nadwiślańskiego. Ranny w 1814 dostał się do szpitala wojskowego w Poitiers. Dnia 11 października 1814 roku został przydzielony do kompanii podoficerów straży nieuchronnej. W 1846 roku został weteranem w 5 kompanii weteranów. Zmarł w Domu Inwalidów w Paryżu w wieku 91 lat.

Przebywając we Francji posługiwał się aktem urodzenia swojego ojca, również Jana, urodzonego w 1730 roku, podając się za osobę o 30 lat starszą. W ten sposób miał wyłudzić od króla Francji Ludwika Filipa I order Legii Honorowej oraz dożywotnią rentę. Umierając miał mieć rzekomo 121 lat[b]. Mistyfikacja została ujawniona przez paryskie gazety kilka lat po jego śmierci.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Nie wiadomo, której miejscowości o nazwie Ostrów urodził się Gołąbiecki
  2. Jest to mało prawdopodobne. Według Gerontologicznej Grupy Badawczej najwyższy wiek dożyty przez mężczyznę to 116 lat.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Gołąbecki, „Kurier Warszawski”, Karol Kucz, 170, 1850.
  • Andrzej T. Tyszka, Nekrologi "Kuriera Warszawskiego" 1821-1939, t. 2, 2004, s. 314.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]