Jan Gołubski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Gołubski
kapitan dyplomowany piechoty kapitan dyplomowany piechoty
Data urodzenia 15 grudnia 1895
Data i miejsce śmierci 24 stycznia 1930
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1918-1930
Siły zbrojne Orzeł hallerczyków.jpg Błękitna Armia
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Strzelców Polskich na Syberii
2 Syberyjski Pułk Piechoty
83 Pułk Piechoty
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr III
Stanowiska szef oddziału wyszkolenia
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Zwycięstwa (międzyaliancki) Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja)

Jan Gołubski (ur. 15 grudnia 1895, zm. 24 stycznia 1930 w Warszawie) – kapitan dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jan Gołubski urodził się 15 grudnia 1895 roku. W 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego na Syberii i został dowódcą plutonu ciężkich karabinów maszynowych w I batalionie 2 pułku strzelców polskich na Syberii. W styczniu 1920 roku dostał się do niewoli bolszewickiej. Po udanej ucieczce z niewoli powrócił do kraju i został przyjęty do Syberyjskiej Brygady Piechoty[1].

1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Dowództwie Syberyjskiej Dywizji Piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 2 Syberyjski pułk piechoty[2]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 86. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był wówczas 83 pułk piechoty[3]. W latach 1923–1926 kontynuował służbę w 83 pp w Kobryniu[4][5]. Z dniem 2 listopada 1926 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1926–1928. Z dniem 31 października 1928 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. W 1930 roku pełnił obowiązki szefa Oddziału Wyszkolenia Sztabu DOK III.

Zmarł 24 stycznia 1930 roku w gmachu Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie, w trakcie podróży służbowej[6]. Przyczyną śmierci był krwotok gardlany. Osierocił żonę i troje małych dzieci[1]. Pochowany 28 stycznia 1930 roku na cmentarzu wojskowym w Grodnie[7]. 18 lutego 1930 roku został pośmiertnie mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku w korpusie oficerów piechoty[8].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Nekrolog ↓.
  2. Spis oficerów 1921 ↓, s. 217, 633.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 72.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 364, 422.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 317, 366.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 29 stycznia 1930 roku, s. 38.
  7. Z karty żałobnej ↓.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 20 lutego 1930 roku, s. 66 tu jako „ś.p. Gołubowski Jan dypl.”.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 19 sierpnia 1922 roku, s. 614.
  10. M.P. z 1931 r. nr 156, poz. 227.
  11. Dziennik Personalny MSWojsk Nr 2/1931, s. 81

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]