Jan Gray

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Gray
Eryk Grzyb
Ilustracja
major pilot major pilot
Data i miejsce urodzenia 1893
Racibórz
Data i miejsce śmierci 1971
Londyn
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Orzeł hallerczyków.jpg Błękitna Armia
Polska Organizacja Wojskowa Górnego Śląska
Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
RAF roundel.svg RAF
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi II stopnia

Jan Gray, pseud. Eryk Grzyb (ur. w 1893 roku w Raciborzu, zm. w 1971 roku w Londynie) – przywódca powstańczy na Górnym Śląsku.

W 1913 roku został powołany do niemieckiej armii i po wybuchu I wojny światowej skierowany na front francuski, skąd pod koniec sierpnia 1914 roku zdezerterował i oddał się do francuskiej niewoli. W maju 1918 roku wstąpił do armii gen. Józefa Hallera i został odkomenderowany do szkoły lotniczej. W 1919 roku powrócił na Górny Śląsk. W lutym 1920 roku wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska, a w maju mianowano go głównym inspektorem. Pełnił wówczas również funkcję obrońcy w sądzie organizacyjnym. W czasie II powstania śląskiego należał do jego ścisłego kierownictwa. Po powołaniu Dowództwa Obrony Plebiscytu objął inspektorat raciborsko-głubczycki, a następnie gliwicko-tarnogórski. W kwietniu 1921 roku został zastępcą dowódcy Grupy „Północ”. W chwili wybuchu III powstania mianowany oficerem łącznikowym Grupy „Północ” w Częstochowie. W 1931 roku został odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami[1]. W okresie międzywojennym, do 1938 roku był w lotnictwie wojskowym. W 1938 roku podjął pracę w przemyśle węglowym w Katowicach. Był aktywnym działaczem Związku Powstańców Śląskich. W czasie II wojny światowej w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Po wojnie pozostał na emigracji. Został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy, Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) oraz Śląską Wstęgą Waleczności i Zasługi[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zarządzenie o nadaniu Krzyża Niepodległoości z Mieczami, Krzyża Niepodległości i Medalu Niepodległości (pol.). Monitor Polski 1931 nr 132 poz. 199. [dostęp 2018-03-03].
  2. red. Franciszek Hawranek: Encyklopedia powstań śląskich. s. 157.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. red. Franciszek Hawranek: Encyklopedia powstań śląskich. Opole: Instytut Śląski w Opolu, 1982. (pol.)
  2. Tadeusz Jerzy Krzystek, [Anna Krzystek]: Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii w latach 1940-1947 łącznie z Pomocniczą Lotniczą Służbą Kobiet (PLSK-WAAF). Sandomierz: Stratus, 2012, s. 208. ISBN 978-83-61421-59-7. OCLC 276981965.