Jan Hennel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Hennel
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 18 stycznia 1922
Warszawa
Data i miejsce śmierci 20 lipca 2014
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie (R-II-26)
Zawód, zajęcie elektronik
Narodowość Polska
Tytuł naukowy profesor
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej
Grób Jana Hennela na Cmentarzu Powązkowskim

Jan Hennel (ur. 18 stycznia 1922 w Warszawie, zm. 20 lipca 2014 w Warszawie) – polski specjalista w zakresie elektroniki, prof. dr inż. nauk technicznych, profesor w Instytucie Technologii Elektronowej Politechniki Warszawskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Tadeusza Hennela. Po ukończeniu gimnazjum i liceum ogólnokształcącego został słuchaczem podziemnej Państwowej Wyższej Szkoły Technicznej w Warszawie. Ukończył studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, uzyskując w 1948 tytuł magistra inżyniera z zakresu radiotechniki. W roku akademickim 1959/60 odbył 9-miesięczny staż naukowo-dydaktyczny w Stanford University i w Massachusetts Institute of Technology w Stanach Zjednoczonych. Stopień doktora nauk technicznych otrzymał w 1969 na Wydziale Elektroniki za rozprawę Prawa przepływu prądu elektronowego ograniczonego ładunkiem przestrzennym. W 1980 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego.

Pracę zawodową rozpoczął, jeszcze jako student w 1945 w Państwowym Instytucie Telekomunikacyjnym, gdzie w 1948 został kierownikiem Pracowni Miernictwa Lampowego. Po ukończeniu studiów podjął równolegle pracę w Katedrze Radiotechniki Politechniki Warszawskiej jako asystent prof. Janusza Groszkowskiego.

W 1953 został wraz z całym Zakładem Elektroniki PIT przeniesiony do Zakładów Wytwórczych Lamp Elektrycznych, gdzie pracował na stanowisku szefa działu w biurze konstrukcyjnym. W latach 1956-1962 był doradcą technicznym w Przemysłowym Instytucie Elektroniki w Warszawie. Od 1956 został pełnoetatowym nauczycielem akademickim – początkowo na stanowisku zastępcy profesora, od 1961 – starszego wykładowcy, od 1970 – docenta w Katedrze Przyrządów Elektronowych na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej. Od 1980 pracował na stanowisku profesora w Instytucie Technologii Elektronowej (obecnie Mikroelektroniki i Optoelektroniki). W latach 1970–1978 kierował Zakładem Lamp Elektronowych, a w latach 1978–1982 kierował Zakładem Przyrządów Elektronopromieniowych i Mikrofalowych. Po przejściu na emeryturę w 1987, nadal pracował na ½ etatu do 1992, wykładał do 1995.

Specjalizował się w dziedzinie lamp elektronowych. Jest autorem 7 podręczników (w tym 3 współautorskich) i 5 skryptów oraz wielu artykułów naukowych, referatów konferencyjnych, opracowań encyklopedycznych.

Zmarł 20 lipca 2014 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim (R-II-26).

Niektóre pełnione funkcje[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Za autorstwo podręczników i monografii oraz osiągnięcia dydaktyczne otrzymał nagrody Ministra (1951, 1968, 1970, 1976, 1987).

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Lampy elektronowe (Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa, 1966) kilkakrotnie wznawiane
  • Lampy mikrofalowe (Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa, 1976)
  • Podstawy elektroniki półprzewodnikowej (Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa, 1986; ​ISBN 83-204-0750-8​)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]