Jan Jędrychowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Jędrychowski
Sługa Boży
Data i miejsce urodzenia 21 maja 1899
Słomniki
Data i miejsce śmierci 6 maja 1942
KL Dachau
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja Zgromadzenie Księży Misjonarzy
Śluby zakonne 19 lipca 1922
Prezbiterat 6 czerwca 1926

Jan Jędrychowski CM (ur. 21 maja 1899 w Słomnikach, zm. 6 maja 1942 w KL Dachau) – polski duchowny katolicki, Sługa Boży Kościoła katolickiego.

Syn Jana Jędrychowskiego i Franciszki z Kurkiewiczów[1]. W 1915 został przyjęty do Małego Seminarium Księży Misjonarzy w Krakowie, gdzie ukończył szkołę średnią. Do Zgromadzenia Księży Misjonarzy Świętego Wincentego à Paulo wstąpił 23 września 1919 r. Równocześnie rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w Instytucie Teologicznym Księży Misjonarzy. Święcenia kapłańskie przyjął 6 czerwca 1926 roku[1] i podjął działalność duszpasterską w Milatynie Nowym[2], a następnie w Krakowie (na Kleparzu)[3].
Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany przez gestapo 15 lipca 1940 roku i uwięziony na Montelupich. Następnie 30 sierpnia trafił do niemieckiego obozu koncentracyjnego w Auschwitz, a potem 12 grudnia 1940 do Dachau. Jako chory został zagazowany przez oprawców[4][5][6].
Jest jednym z 122 Sług Bożych, wobec których 17 września 2003 roku rozpoczął się, proces beatyfikacyjny drugiej grupy męczenników z okresu II wojny światowej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Źródła internetowe[edytuj | edytuj kod]