Jan Janik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy ofiary zbrodni katyńskiej. Zobacz też: Jan Janik – prezydent Zawiercia w latach 1926–1927.
Jan Janik
major intendent z WSW major intendent z WSW
Data i miejsce urodzenia 13 maja 1895
Dominikowice
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 19141940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 pułk piechoty
34 pułk piechoty,
Departament VII Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych,
Szefostwo Intendentury DOK nr I,
Komenda Główna Junackich Hufców Pracy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Jan Janik (ur. 13 maja 1895 w Dominikowicach, pow. gorlicki, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – major intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Walecznych, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Michała i Krystyny z Kiełtyków. Absolwent Gimnazjum w Jaśle i Seminarium Nauczycielskiego w Tarnowie[1]. Członek Strzelca[2]. 10 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 2 pułku piechoty. Został mianowany sierżantem. Następnie w Polskim Korpusie Posiłkowym. Po bitwie pod Rarańczą internowany w Szeklence[3]. W 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W czasie wojny z bolszewikami służył w 34 pułku piechoty.

W okresie międzywojennym pozostał w wojsku. W 1923 jako oficer nadetatowy II Okręgowego Zakładu Gospodarczego w stopniu kapitana (starszeństwo z dniem 1 czerwca 1919 i 200 lokatą w korpusie oficerów administracji - dział gospodarczy) służył w Departamencie VII Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych[4]. W 1924 oddelegowany z II OZG na studia do Wyższej Szkoły Intendentury w Warszawie[5]. Po ukończeniu studiów wrócił MSWojsk[6]. W 1932 służył w Szefostwie Intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu nr I[7]. W 1936 był szefem wydziału szkolenia w Komendzie Głównej Junackich Hufców Pracy[2].

W kampanii wrześniowej wzięty do niewoli radzieckiej około 19 września w rejonie Tarnopola. Najpierw osadzony kozielszczańskim obozie przejściowym (stan na 28.10.1939). Na karcie z obozu kozielszczańskiego widnieje adres urodzenia - Warszawa. 2 listopada 1939 odesłany do obozu w Kozielsku, dokąd przybył 4 listopada. Między 7 a 9 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa 015/2 z 05.04.1940. Został zamordowany między 9 a 11 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim[1]. Nie został zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943. W Archiwum Robla (pakiet 0747-05) w pamiętniku znalezionym przy szczątkach Feliksa Gadomskiego, Janik jest wymieniony na liście oficerów obozu w Kozielsku. Krewni do 1945 poszukiwali informacji przez Biuro Informacji i Badań Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty z Aliną z Piotrowskich, miał córki Danutę i Wiesławę oraz syna Jerzego.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

  • Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień podpułkownika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".
  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 14384) – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie żołnierzy polskich zamordowanych w Katyniu i innych nieznanych miejscach kaźni, nadane przez Prezydenta RP na Uchodźstwie profesora Stanisława Ostrowskiego (11 listopada 1976)
  • Krzyż Kampanii Wrześniowej – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie pamiątkowe wszystkich ofiar zbrodni katyńskiej (1 stycznia 1986)

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b УБИТЫ В КАТЫНИ, Moskwa 2015, s. 867.
  2. a b c Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, Warszawa 2000, s. 224.
  3. Wykaz Legionistów ↓.
  4. a b Rocznik Oficerski, Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 22, 1283, 1318.
  5. Rocznik Oficerski, Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 1165, 1199, 1367.
  6. Rocznik Oficerski, Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 772.
  7. a b Rocznik Oficerski, Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 316, 454.
  8. M.P. z 1937 r. nr 277, poz. 431.
  9. a b na podstawie zdjęcia zamieszczonego w http://www.muzeumkatynskie.pl

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]